Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Μαρτίου 2010

247369-li_river_by_foureyes.jpg

Aδελφοί, κι αν ακόμα δείτε πως κάποιος έπεσε σε κάποιο παράπτωμα, εσείς που ζείτε σύμφωνα με το Πνεύμα να διορθώνετε έναν τέτοιο άνθρωπο με πράο πνεύμα.

Mόνο να προσέχεις τον εαυτό σου, εσύ που το κάνεις αυτό, μην κυριευτείς κι εσύ από τον πειρασμό.
Nα σηκώνετε ο ένας τα βάρη του άλλου, κι έτσι να ολοκληρώσετε την τήρηση του νόμου του Xριστού.
Γιατί, αν νομίζει κανείς πως είναι κάτι, ενώ δεν είναι τίποτε, τον εαυτό του εξαπατάει.
O καθένας, λοιπόν, το δικό του έργο να εξετάζει και τότε την ικανοποίησή του θα τη στηρίξει μόνο σε ό,τι αφορά τον εαυτό του κι όχι στη σύγκρισή του με αυτό που είναι ο άλλος,

Αφού ο καθένας το δικό του φορτίο θα σηκώσει.!!!

Read Full Post »

thiv56_0941a.jpg

Κάποτε ο Κύριος βρέθηκε στην Κολυμβήθρα της Βηθεσδά (μια λίμνη κοντά στα Ιεροσόλυμα,με πέντε γύρω γύρω στοές), όπου ανέμενε να λάβει την θεραπεία του, κατά τρόπο θαυματουργικό, «πλήθος πολύ των ασθενούντων, τυφλών, χωλών, ξηρών, εκδεχομένων την του ύδατος κίνησιν.
Άγγελος γαρ κατά καιρόν κατέβαινεν εν τη κολυμβήθρα και ετάρασσε το ύδωρ». Ο πρώτος που έπεφτε μέσα, μετά την ταραχή του ύδατος, γινόταν υγιής, από ο,τιδήποτε και αν έπασχε.
Ο Κύριος λοιπόν ευρισκόμενος κάποια ημέρα εκεί, παρατρέχει το θλιβερό θέαμα τόσων και τόσων ασθενών, που ήταν συγκεντρωμένοι, αναμένοντας με αγωνία «την του ύδατος
κίνησιν» και στέκει μπροστά στο ερειπωμένο σώμα ενός παραλυτικού, που βασανιζόταν από την αρρώστια του τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια.

Τι άραγε ετράβηξε την προσοχή του Κυρίου μας σ΄ αυτόν τον άνθρωπον; Η αρρώστια του; Τα πολλά χρόνια; Όχι, αλλά οι αμαρτίες του, οι οποίες τον είχαν οδηγήση στην παράλυσι. Γι΄ αυτό και στο τέλος του είπε «μηκέτι αμάρτανε, ίνα μη χείρον σοι τι γένηται».
Ο αμαρτωλός λοιπόν άνθρωπος και όχι απλώς ο παράλυτος, προσείλκυσαν την προσοχή του Κυρίου μας.

Πίσω από το παράλυτο σώμα ο Φιλάνθρωπος είδε μια παράλυτη ψυχή! Κι αυτό
τον έκανε να πονέση ασυγκρίτως περισσότερο! Από αυτό φαίνεται ότι, ο αμαρτωλός άνθρωπος τραβά ιδιαίτερα την αγάπη του Θεού, ανακατεμένη όμως με τον θείο Του πόνο. Αγάπη και πόνος σπρώχνουν τον Θεό να πλησιάση τον αμαρτωλό και να τον ρωτήση: «Θέλεις υγιής γενέσθαι;».

Ξεύρει Εκείνος, σαν Πλάστης μας και καρδιογνώστης, ότι ζώντας μέσα στα δεσμά της αμαρτίας, ζούμε το φοβερώτερο δράμα. Ότι μοιάζουμε με τον «περιπεσόντα εις τους ληστάς» της παραβολής του καλού Σαμαρείτου. Μα, όταν τον ζητήσουμε, αφήνει όλους τους άλλους, τους «ενεννήκοντα εννέα δικαίους» και σταματά μπροστά στον ένα, «το απολωλός πρόβατον» και του λέει: «Εγώ για σένα έγινα άνθρωπος. Για σένα ταπεινώθηκα, αφήνοντας την θεϊκή μου δόξα».

Έγειρε λοιπόν! «Άρον τον κράββατόν σου και περιπάτει»…
Αυτήν την πονεμένη αγάπη προς τον αμαρτωλό την βλέπουμε πάρα πολλές φορές στη ζωή του Κυρίου μας. Με παραβολές και με το παράδειγμά Του, εφανέρωνε πόσο ο Θεός αγαπά τον
μετανοούντα αμαρτωλό και πόση «χαρά γίνεται εν ουρανώ, επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι». Ας διαβάσουμε την παραβολή του χαμένου προβάτου, του ασώτου υιού, η για την
αμαρτωλή εκείνη γυναίκα, που ο Χριστός εσυγχώρησε και για τον ληστή που πήρε μαζί του στον Παράδεισο

Προ παντός ας σκεφθούμε ότι για την αγάπη των αμαρτωλών ανέβηκε στον σταυρό «και μετά ανόμων ελογίσθη»! Έτσι, κατανοούμε καλύτερα τα λόγια Του: «ουκ ήλθον καλέσαι δικαίους αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν» (Ματθ. 9, 13). Ω πόσο παρηγορείται και ενισχύεται κανείς όταν
σκέπτεται αυτή την πραγματικότητα! Ο Θεός συνεχίζει να με αγαπά, παρ΄ όλον ότι εγώ συνεχίζω να τον πληγώνω με τις παραβάσεις μου! Πονάει βέβαια για την αμαρτωλότητά μου!
Αλλά έρχεται κοντά μου! Δεν με αποστρέφεται! Θέλει να με σώση, να με ανορθώση, από την παράλυσί μου! Και να με κάνη «από του νυν μηκέτι αμαρτάνειν». Να παύσω να αμαρτάνω
αλλά και να μη παύσω να μετανοώ. Αυτό το δεύτερο είναι περισσότερο στο χέρι μας και πιο πολύ αρεστό σ΄ Αυτόν.

Αυτήν την ευχάριστη αγγελία διασαλπίζει εις τα πέρατα του κόσμου η Εκκλησία του Χριστού. Γι΄ αυτό, άπειρα είναι τα πλήθη των ανθρώπων, που στο πέρασμα των αιώνων, έτρεξαν κοντά στον γλυκύτατο Ιησού, τον Θεό της αγάπης, τον φίλο των αμαρτωλών και ξεκουράσθηκαν. Ευρήκαν εις Αυτόν την κατανόησι. Απελπισμένοι απ τούς ανθρώπους, ρίχθηκαν στην αγκαλιά του Θεανθρώπου. Και «ήραν τον κράββατον και περιεπάτησαν». Εσύ αδελφέ μου, «θέλεις υγιής γενέσθαι»; Τρέξε εν μετανοία κοντά στον Χριστό και «από του νυν
μηκέτι αμάρτανε»…

Αρχιμ. ΑΘΗΝ. ΚΑΡΑΜΑΝΤΖΑΝΗΣ

Read Full Post »

iisous_xristos.jpg



Εγώ πατήρ, εγώ αδελφός, εγώ νυμφίος, εγώ οικία, εγώ τροφεύς, εγώ ιμάτιον, εγώ ρίζα, εγώ θεμέλιος, παν όπερ αν θέλεις εγώ. Μηδενός εν χρεία καταστείς. Εγώ δουλεύσω.
Ήλθον γαρ διακονήσαι, ου διακονηθήναι. Εγώ και φίλος και ξένος και κεφαλή και αδελφός και αδελφή και μήτηρ. Πάντα εγώ.
Μόνον οικείως έχε προς εμέ.  Εγώ πένης δια σέ και αλήτης δια σέ, επι σταυρού δια σέ, άνω υπέρ σου εντυγχάνω τω Πατρί κάτω υπέρ σου πρεσβευτής παραγέγονα παρά του Πατρός.
Πάντα μοι σύ και αδελφός  και συγκληρονόμος και  φίλος και  μέλος.

Τι πλέον θέλεις;

Ι. Χρυσόστομος

Read Full Post »

athos_dionysioy_monastery.jpg

Αυτό εμποδίζει, αλλοιώνει και αγιάζει τον άνθρωπο ολόκληρο και τη δημιουργία του. Φαίνεται στο συνοδικό σύστημα διοικήσεως που επιβάλλεται, στο κατανυκτικό μέλος των ύμνων που ακούγεται· στην ιεροπρεπή έκφρασι των εικόνων, που φωτίζει την Εκκλησία, και στην άγια αρχιτεκτονική των ναών, που δέχεται τον άνθρωπο.

Ολα, με τον λόγο και τη σιωπή, το έργο και το ήθος, φανερώνουν την ίδια θεανθρώπινη πραγματικότητα.

«Ιδού θυσία μυστική τετελειωμένη δορυφορείται». Αυτή η τετελειωμένη λατρεία και θεολογία προσφέρεται δωρεάν σε όλο τον κόσμο. H διάδοσις της Πίστεως πραγματοποιείται ως διάσωσις και μεταμόρφωσις, όχι ως κατάκτησις και υποδούλωσις, των εκχριστιανιζομένων λαών.

Αυτό που προσφέρει το ορθόδοξο Βυζάντιο στους πολίτες του, είναι μια χάρι που στον καιρό της αυτοκρατορίας τούς κρατά σεμνούς και στην περίοδο της δουλείας αγέρωχους. Οταν πέφτη και χάνεται η αυτοκρατορία, μένει η Μεγάλη Εκκλησία ως εθναρχούσα δύναμις των Ορθοδόξων λαών. Με την άλωσι της Πόλεως χάνομε την αίγλη της αυτοκρατορίας και κερδίζομε την ευλογία της δοκιμασίας.

Μέσα στην Εκκλησία αποδεικνύεται ότι, όταν χάνης κάτι σημαντικό που σε πονά, σου προσφέρεται (αν φανής άξιος της δοκιμασίας) κάτι πιο πολύτιμο, πνευματικό και ακατάλυτο, που δεν θα το κέρδιζες χωρίς την προηγηθείσα απώλεια.

Μέσα στις συνθήκες της σκλαβιάς, που μας έφερε στο «εξαπορηθήναι και του ζην», υπάρχει, ως δύναμις ζωής, η πίστις. Μένει η Θεία Λειτουργία, η Μεγάλη Εβδομάδα, που παίρνει όλο τον υπόδουλο λαό, τον μυσταγωγεί και τον φέρνει διά του πάθους του στο γεγονός της Αναστάσεως, στην εσωτερική βεβαιότητα ότι κάτι υπάρχει που δεν χάνεται· μια παρηγοριά που σε συντροφεύει στη σκλαβιά και καταργεί τον θάνατο.

Αυτό φαίνεται και ψηλαφείται στο πώς ο πιστός λαός έζησε στη μακραίωνη περίοδο της Τουρκοκρατίας· πώς αντιστάθηκε πνευματικά και σωματικά· πώς έκλαψε, τραγούδησε τον πόνο του· έκτισε τα σπίτια και τους ναούς· διοργάνωσε την παιδεία· αγωνίστηκε, θυσιάστηκε, κυοφορώντας πάντοτε μέσα στην καρδιά του τον πόθο της ελευθερίας, τη Μεγάλη Ιδέα. «Πάλι με χρόνους με καιρούς…»

Read Full Post »

05_%C3%E5%ED%E9%EA%DE_%A2%F0%EF%F8%E7.jpg

Στο Αγιον Ορος υπάρχει μια παλαιά και άγραφη παράδοσι που λέει ότι κοντά στην κορφή του Αθωνα χειμώνα – καλοκαίρι ζουν, τρεφόμενοι από την ευχή, δώδεκα μοναχοί αόρατοι. Οταν ένας απ’ αυτούς κοιμηθή, άλλος τον αντικαθιστά.

Και η δωδεκάδα μένει πάντοτε ακεραία, χωρίς να της λείπη κανείς. Λέγεται ότι κάποιοι τους είδαν και αμέσως τους έχασαν. Κάποιοι άλλοι τους είδαν και χάθηκαν μαζί τους.

Ενας νέος υποτακτικός είδε έναν απ’ αυτούς. Διηγήθηκε στο γέροντά του το γεγονός και ο γέροντας του είπε «έπρεπε να τον ακολουθήσης»…

Ολα αυτά είναι θρύλος ή πραγματικότης; Το γεγονός είναι ότι η πραγματικότης στο Ορος είναι θρύλος. Αυτοί οι αόρατοι και ανύπαρκτοι, δηλαδή οι ταπεινοί και θεοφόροι, υπάρχουν και κρατούν στη ζωή το Αγιον Ορος, μαζεύουν τους μοναχούς και είναι ευλογία για όλο τον κόσμο. Γι’ αυτό συχνά παραξενεύεσαι και κάνεις την ερώτησι διαφορετικά: Μα είναι αλήθεια όλο αυτό που ζούμε;

Είναι δυνατόν εμείς οι χοϊκοί άνθρωποι να βρισκόμαστε στον παράδεισο; Μήπως είναι όνειρο και όχι πραγματικότης όλο το γεγονός του Αγίου Ορους;

Αλλά βλέπεις ότι ο ναός υπάρχει. Η ακολουθία γίνεται. Οι ψαλμωδίες ακούγονται. Το φως των καντηλιών και των πολυελαίων προχέεται ιλαρώς. Η ευωδία των Αγίων Λειψάνων είναι αισθητή. Το «αρχαίον μέλος παρά αγνώστου» άδεται από τους σημερινούς μοναχούς. Και το ποτάμι το ενιαίο της ζωής φθάνει σε μας. Συνέρχονται, συμψάλλουν, συλλειτουργούν οι άγιοι κτίτορες, οι απ’ αιώνων κεκοιμημένοι μοναχοί. Και είναι όλοι συνηγμένοι υπό Κυρίου.

005.jpg

Μεθάς από οίνον κατανύξεως, από μέλος σταυροαναστάσιμο, πένθιμο και χαρούμενο, που παρηγορεί τους πληγωμένους και καλεί την κτίσι σε δοξολογία. Και ζώντας μέσα σ’ αυτόν τον θεανθρώπινο κόσμο δεν γνωρίζεις πολλές φορές αν είναι πιο αισθητά τα αόρατα και άκτιστα ή πιο πνευματικά τα υλικά και εφήμερα. Γιατί ο Ασαρκος σαρκούται και «η ύλη είναι έμπλεως θείας χάριτος».

Ολες οι υλικές δημιουργίες· εικόνες, ναοί, μέλος, λένε το ίδιο πράγμα με το δικό τους τρόπο. Μεταδίδουν το ίδιο μήνυμα της παρακλήσεως με τη δική τους γλώσσα. Και το γεγονός ότι όλα συνάδουν και συλλειτουργούν σε πείθει για την αλήθεια και σε παρηγορεί. Τίποτε δεν παραφωνεί ούτε μένει έξω από το εναρμόνιο συλλείτουργο της σωτηρίας του σύμπαντος κόσμου.

Δεν χωρίζεται η ζωή από την πνευματική ζωή, η δράσι από την ησυχία. Ολη η ζωή γίνεται θεία Λειτουργία. Ολη η κτίσι ναός. Η αρχιτεκτονική της ζωής και των κτισμάτων συνάδουν και υπηρετούν τον ίδιο σκοπό· βοηθούν τον καθένα και όλους να βρουν τον ρυθμό τους. Και στο τέλος νοιώθει ο μοναχός ότι δεν κάνει προσευχή, αλλά γίνεται προσευχή. Δεν προσεύχεται, αλλά «αυλίζεται εν τη ευφραινούση δόξη».

Ολα γίνονται ακόπως, γιατί ο Θεάνθρωπος, «ως δεσπόζων των επουρανίων και των επιγείων», είναι ο αγιασμός των ψυχών και των σωμάτων. Ετσι ζης, εν σαρκί, τη χαρά του μέλλοντος αιώνος. Και βρισκόμενος στο χρόνο και στο χώρο τρέφεσαι από την άχρονη και άκτιστη δόξα του Πνεύματος.

Και το ερώτημα μένει: Είναι όνειρο ή πραγματικότητα η αγιορειτική πολιτεία; Το Ορος των ανυπάρκτων υπάρχει. Η θεία Λειτουργία ιερουργείται. Ο κόσμος πεινά. Η τράπεζα είναι στρωμένη για όλους.Ερχονται σήμερα άσχετοι και συγκλονίζονται χωρίς οι ίδιοι να το περιμένουν. Ερχονται άγνωστοι και βρισκόμαστε αδελφοί.

Ενας μαθητής δωδεκάχρονος είπε: Κατάλαβα γιατί οι μοναχοί μένουν στο Αγιον Ορος· για να παρακολουθούν αυτή τη Μεγάλη Εβδομάδα. Ενας απλός μοναχός έλεγε προ καιρού: Μα αυτό που ζούμε δεν είναι αιωνιότης;

img_3830.jpg

Ολα αυτά νοιώθεις να είναι ευλογία και κατάληξι μιας μεγάλης Παραδόσεως, που φανερώνει την αγάπη του Θεού και τον αγώνα του ανθρώπου. Σ’ αυτή τη Μεγάλη Εβδομάδα, σ’ αυτή τη μυσταγωγία του Αγίου Ορους, εκβάλλουν όλα τα ποτάμια των αναζητήσεων και επιτεύξεων της αρχαίας Ελλάδος και της Παλαιάς Διαθήκης.

Αξιοποιούνται όλα όσα προσέφεραν ο Ιουδαϊσμός και ο Ελληνισμός. Και προχωρούμε παραπέρα. Και ακούμε κατά τη Μεγάλη Παρασκευή τον Απόστολο να λέη: «Απολώ την σοφίαν των σοφών και την σύνεσιν των συνετών αθετήσω. Εν γαρ Χριστώ Ιησού ούτε περιτομή τι ισχύει ούτε ακροβυστία, αλλά καινή κτίσις». Αυτή η Καινή Κτίσις πλάθει το νέον ήθος. Αυτή διαμορφώνει τους αληθινούς μοναχούς ως μια θεοφάνεια, ως μια όντως ανθρωποφάνεια.

Μια βεβαιότητα μακαριότητος εμποτίζει όλη σου την ύπαρξι και καταγλυκαίνει κάθε στιγμή της ζωής σου. Οι αόρατοι της κορφής του Αθωνα είναι οι ταπεινοί, οι απλοί και ασήμαντοι· οι πλήρεις πνεύματος αγίου που κυκλοφορούν μεταξύ μας. Κάνουν τη ζωή παράδεισο. Και ενώ σου χαρίζουν ό,τι πολύτιμο βρήκες στον κόσμο, δεν ζητούν καμμιά ανταμοιβή. Δεν θεωρούν τον εαυτό τους μεταξύ των ζώντων.

Δεν έχει, κατ’ αυτούς, καμμιά αξία η ύπαρξί τους. Ο,τι έχουν το οφείλουν στον Θεό. Ετσι καταλήγουν να είναι μια ανταύγεια καλωσύνης προς όλους, φανερώνοντας την αγάπη του Θεού προς τον κόσμο ολόκληρο. Αυτοί αγιάζουν το Ορος. Σε κάνουν να αγαπάς τη ζωή, και σου ανοίγουν ορίζοντες ελευθερίας.

Σου δίδουν όλα όσα δεν μπόρεσαν να σου δώσουν οι «σοφοί» και «συνετοί». Αυτοί δεν παρέρχονται και δεν χάνονται, έστω και αν περάσουν αιώνες. Βρίσκονται εδώ και παντού ως ευλογία και κουράγιο ανερμήνευτο.

Εναν τέτοιο γνώρισα. Η μορφή και ο λόγος της σιωπής του επέβαλε γαλήνη. Επικράτησε ηρεμία. Κατεγλύκανε τα σωθικά. Ελεγε την αλήθεια. Αγαπούσε χωρίς σχόλια. Σε αιχμαλώτιζε με το να σε αφήνη ελεύθερο. Είχε τη δύναμι να το κάνει, γιατί ήταν ανενδεής. Είχε φθάσει στο τέλος που είναι αρχή.

Το μήνυμα που δέχθηκε· η ζωή που τον πλημμύρισε· το πνεύμα που ανέπνευσε· ο ρυθμός της ζωής που του χαρίσθηκε· η πολιτεία που πολιτευόταν· εκεί όπου υψώθηκε, το φως το μακάριο που απλώθηκε εξ ίσου γύρω του και μέσα του… όλα αυτά έλεγαν τελικώς καλά πράγματα για τον άνθρωπο· για τον κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται, όπου αγωνίζεται, που πιστεύει ή απιστεί, που είναι μπλεγμένος, ακινητοποιημένος εφιαλτικά στο νου και στο σώμα.

Και διερωτάσαι: Πώς συνέβη αυτό; Ποια μήτρα πνευματική τον γέννησε; Ποιος του χάρισε αυτή τη μεγαλοπρέπεια της αγωγής και την τόλμη της αγάπης; Ολα αυτά τα βρήκε και τα έμαθε ζώντας στην παράδοσι του Αγίου Ορους.

Δηλαδή στην παράδοσι του Τόπου μας. Τα βρήκε και τα έμαθε από τον Θεάνθρωπο Κύριο, όπως Τον γνώρισε μέσα στην ορθόδοξη θεία Λειτουργία. Τον είδε, τον γνώρισε ως λυτρωτή, σωτήρα και ευεργέτη του βασανιζομένου ανθρώπου. Τον βρήκε ως γνώστη όλων των όσων συμβαίνουν στον άνθρωπο.

thiv56_mystras-1a_filtered.jpg

Και παρ’ όλον τούτο, ή εξ αιτίας όλων τούτων, ο Θεάνθρωπος Κύριος, επειδή γνωρίζει τον άνθρωπο· επειδή έχει κάμει διάγνωσι της αρρώστιας του· έχει συνειδητοποιήσει το βαθμό του μπλεξίματός του· μετά από όλα αυτά λέει: Ναι. Υπάρχει λύσι. Ο άνθρωπος ο μπλεγμένος, ο απογοητευμένος, ο πεπλανημένος, ο αλληλοσπαρασσόμενος εν εαυτώ… ο άνθρωπος αυτός, μπορεί να σωθή.

Του δίδω τη δυνατότητα να εκφρασθή. Να κινηθή ελεύθερα. Να βγάλη τον πόνο του. Να εκτονωθή, όταν και όπως θέλει. Να με βρίση, να με φτύση, να με σταυρώση. Να με θεωρήση πλάνο, απατεώνα. Τον ξέρω τον άνθρωπο και τον αγαπώ. Ξέρω ότι υπέφερε και υποφέρει πολλά. «Πάντες όσοι ήλθον προ εμού κλέπται εισί και λησταί». Τον βασάνισαν. Βασανίζεται. Βρίσκεται όπου βρίσκεται. Είναι δέσμιος δυνάμεων που του πνίγουν την καρδιά και το νου, που τον τυραννούν. Εχει ανάγκη να κινηθή, να βρίση, να φτύση. Ας το κάνη για να συνέλθη.

Ας σπαραχθή από το πονηρό, ή επί μέρους πνεύμα. Οταν θα πέση ωσεί νεκρός, όταν περάση ο λήθαργος του κόπου, θα με δη δίπλα του ­ λέει ο Θεάνθρωπος ­ με πρόσωπο γαλήνιο. Με διάθεσι και δυνατότητα να του προσφέρω εκείνο που θέλει, εκείνο που επιθυμεί. Και επειδή είναι μεγάλο και ελάχιστο, μακράν και εγγύς, ο ίδιος ο άνθρωπος τα μπλέκει. Δεν ξέρει τι να πη και πώς να το πη. Τότε βρίζει και Εκείνον που τον θεραπεύει. Αλλά ο Σωτήρ το ξέρει και υπομένει.

Αυτόν τον Κύριο, του οποίου η εμφάνιση επιβάλλει σιγή στις ουράνιες χοροστασίες και η επιείκεια καταπλήσσει τους Αγίους. Αυτόν μας παρουσιάζει το Αγιον Ορος με όλη του την ύπαρξι και πολιτεία. Αυτόν μας παρουσιάζουν οι ταπεινοί γέροντες με την παρουσία τους. Γιατί έχουν δεχθεί τη χάρι. Εχουν χωνέψει την τροφή.

Εχουν λύσει τα προβλήματά τους. Είναι θεοί κατά χάριν. Δεν ενδιαφέρονται ούτε για τον εαυτό τους, ούτε για την υστεροφημία τους. Σ’ αυτούς ανοίγεις την καρδιά σου, γιατί αυτοί πρώτοι σου ανοίχθηκαν. Σου τα είπαν όλα και συμφωνείς. Σου τα είπαν όλα και σε ανέπαυσαν. Σου απεκάλυψαν αυτά που έχεις μέσα σου και εκείνα που δεν ξέρεις ότι έχεις, και εκείνα που δεν ξέρεις ότι θα φθάσης. Και το τελικό συμπέρασμα ζωής είναι θετικό.

Το Αγιον Ορος μάς κάνει συντροφιά, όχι επειδή μας πλησιάζει αισθητά, με την έξοδο των κειμηλίων, αλλά επειδή σ’ αυτό υπάρχουν οι αόρατοι και ανύπαρκτοι. Το Αγιον Ορος, με την έκφρασι της μορφής του και την αίσθησι της παρουσίας του, λέει κάτι συγγενικό με τη σιωπή του Θεού και την αόρατη παρουσία του Λόγου.

Εχει μια μεγαλοπρέπεια θεϊκή, που κρίνει τον καθένα και όλους μας ­ και αυτό είναι το φοβερό ­ χωρίς να μας κρίνει, κατά το λόγο του Κυρίου: «εάν τις μου ακούση των ρημάτων και μη πιστεύση, εγώ ου κρίνω αυτόν… Ο λόγος ο εμός κρινεί αυτόν εν τη εσχάτη ημέρα» (Ιωαν. 12, 47-48).

Το ότι το Αγιον Ορος άντεξε και επιζή πάνω από χίλια χρόνια, δείχνει την πνευματική του ποιότητα και αποστολή. Το ότι εμείς οι ίδιοι το καταφρονήσαμε επί σειρά δεκαετιών, φανερώνει το πνευματικό μας επίπεδο. Το ότι σήμερα αναβιοί, μας λέει ότι ο αληθινός εαυτός μας ζητεί τα τίμια και μένοντα.

normal_diafores.jpg

Η έξοδος των αγιορειτικών κειμηλίων είναι μια επί πλέον κρίσι για όλους μας και ίσως αφορμή μετανοίας. Κάποιοι θα δουν τα κειμήλια και θα τα θαυμάσουν για το μέγεθος, το πλήθος, ή την όποια άλλη παρόμοια αξία τους. Αλλοι, σύμφωνα με την επιστημονική τους εξειδίκευσι, θα τα εκτιμήσουν σύντομα, κατατάσσοντάς τα σε χρονολογικές και τεχνοκριτικές κατηγορίες, ως αντικείμενα λατρείας, τέχνης, λαογραφίας…

Αλλοι θα ζήσουν την επίσκεψι στην έκθεση των ιερών κειμηλίων ως προσκύνημα πνευματικό. Θα αισθανθούν κύματα παρακλήσεως να τους πλημμυρίζουν. Θα τα συναντούν ίσως για πρώτη φορά, αλλά θα τους είναι οικεία, διότι ο νόμος του Πνεύματος είναι πάντοτε ο ίδιος. Το Πνεύμα όπου θέλει πνει και βρίσκει τους αγαπητούς του· αναπαύεται στις καρδιές των ταπεινών.

Αυτοί οι ταπεινοί, οι εκούσια διαγεγραμμένοι για να δώσουν χώρο στον άλλο, είναι δυνάμει αγιορείτες, ζουν εν πνεύματι στο Αγιον Ορος, οπουδήποτε κι αν βρίσκωνται· και δεχόμενοι τη χάρι του την απλώνουν παντού. Ετσι το Αγιον Ορος έχει άλλες διαστάσεις απ’ ό,τι νομίζομε· έχει καταργηθεί, κατά κάποιο τρόπο, το άβατο.

Και ισχύει διαφορετικά: Για όσους δεν έχουν το ήθος του Αγίου Ορους (το πνεύμα της ανυστερόβουλης αγάπης και τη συντριβή της ταπεινώσεως), το Ορος παραμένει άγνωστο και άβατο, έστω και αν, ως ο γράφων, βρίσκωνται για χρόνια σωματικά σ’ αυτό.

Πόση σημασία έχει από την έκθεσι των ιερών τούτων κειμηλίων να προέλθη κάτι ελάχιστο αλλά αληθινό. Να λάμψη μέσα μας για λίγο η αστραπή της θεότητος. Να νοιώσωμε τι σημαίνει να χαρούμε τη ζωή μας με χαρά μη παρερχόμενη. Να δώσωμε σε άλλους τον πλούτο που αυξάνεται προσφερόμενος. Να αισθανθούμε την ευγένεια της Παραδόσεώς μας και τη δύναμι που εν ασθενεία τελειούται. Και έτσι να μπορέσωμε οι λίγοι και αδύνατοι να αποτελέσωμε τους πολίτες πρωτευούσης πνευματικής και πολιτιστικής της Ευρώπης και του κόσμου.


π. Βασίλειος Γοντικάκης

Read Full Post »

Older Posts »