Σήμερον της σωτηρίας ημών το Κεφάλαιον και του απ΄ αιώνος Μυστηρίου η φανέρωσις ο Υιόςτου Θεού, Υιός της Παρθένου γίνεται και Γαβρηίλ την χάριν ευαγγελίζεται. Διό συν αυτώ τηΘεοτόκω βοήσωμεν, ΄Χαίρε Κεχαριτωμένη ο Κύριος μετά σου»..

«Η  Παναγία είναι το πνευματικό στόλισμα  της Ορθοδοξίας. Για μας τους Έλληνες είναι η πονεμένη Μητέρα, η Παρηγορήτρια κ’ η Προστάτρια που μας παραστέκεται σε κάθε περίσταση. Σε κάθε μέρος της Ελλάδας είναι  χτισμένες αμέτρητες εκκλησίες και μοναστήρια, παλάτια αυτηνής της ταπεινής βασίλισσας, κι ένα σωρό ρημοκκλήσια, μέσα στα βουνά, στους κάμπους και στα νησιά, μοσκοβολησμένα από την παρθενική και πνευματική ευωδία της.

Μέσα στο καθένα απ’ αυτά βρίσκεται  το παλιό και σεβάσμιο εικόνισμά της με το μελαχρινό και χρυσοκέρινο πρόσωπό της, που το βρέχουνε ολοένα τα δάκρυα του βασανισμένου λαού μας, γιατί δεν έχουμε  άλλη να μας βοηθήσει, παρεκτός από την Παναγία, «άλλην γαρ ουκ έχομεν αμαρτωλοί προς Θεον εν κινδύνοις και θλίψεσιν αεί μεσιτείαν, οι κατακαμπτόμενοι υπό πταισμάτων πολλών».

Το κάλλος της Παναγίας δεν είναι κάλλος σαρκικό, αλλά πνευματικό, γιατί εκεί που υπάρχει ο πόνος κι η αγιότητα, υπάρχει μονάχα κάλλος πνευματικό. Το σαρκικό κάλλος φέρνει σαρκική έξαψη, ενώ το πνευματικό κάλλος φέρνει κατάνυξη, σεβασμό κι αγνή αγάπη. Αυτό το κάλλος έχει η Παναγία.

Κι αυτό το κάλλος είναι αποτυπωμένο στα ελληνικά εικονίσματά της που τα κάνανε άνθρωποι ευσεβείς όπου νηστεύανε και ψέλνανε και βρισκότανε σε συντριβή καρδίας και σε πνευματική καθαρότητα. Στην όψη της Παναγίας έχει τυπωθεί  αυτό το μυστικό κάλλος που τραβά σαν  μαγνήτης  τις  ευσεβείς  ψυχές  και  τις  ησυχάζει  και  τις  παρηγορά.»

«Η  Ρωμιοσύνη και Oρθοδοξία είναι ένα πράγμα. Για να μην πάρω τους πολύ παλιούς, παίρνω δυο τρεις από εκείνους που αγωνισθήκανε για την ελευθερία της ‘Ελλάδας, που όποτε μιλάνε για. τη λευτεριά, μιλάνε και για  τη θρησκεία. Ο Ρήγας Φεραίος λέγει: «να κάνουμε τον όρκο / απάνω στο Σταυρό». Ένας άλλος ποιητής γράφει: «Για της πατρίδας την -ελευθέρια / για του Χριστού’ την πίστη την αγία / γι ‘ αυτά τα δύο πολεμώ, / μ.’ αυτά να ζήσω επιθυμώ. / κι αν δεν τα αποχτήσω / τι μ’ ωφελεί να ζήσω;» …;.

0ι αγράμματοι ποιητές των βουνών, μέσα στα τραγούδια που κάνανε, και που δε θα τα  φτάξει ποτέ κανένας γραμματιζούμενος, μιλάνε κάθε τόσο για. τη Θρησκεία μας, για το Χριστό, για. την Παναγιά, για τους δώδεκα Αποστόλους, για τους αγίους. Πολλές παροιμίες και ρητά και  λόγια  που λέγει ο λαός μας,   είναι  παρμένα από τα γράμματα της Εκκλησίας.  ‘Η ρωμιοσύνη είναι ζυμωμένη με την ορθοδοξία, γι ‘ αυτό Χριστιανός κ’ Έλληνας ήτανε το ίδιο. Από τότε που γινήκανε χριστιανοί οι Έλληνες, πήρανε στα. χέρια τους τη σημαία του Χριστού και την κάνανε σημαία δική τους: Πίστις και Πατρίς!

Ποτάμια ελληνικό αίμα χυθήκανε για  την πίστη  του Χριστού, από τα   χρόνια του Νέρωνα και του Διοκλητιανού, έως τα  1838, που μαρτύρησε ο άγιος Γεώργιος ο εξ Ιωαννίνων. Ποια άλλη φυλή υπόφερε τόσα μαρτύρια για. το Χριστό; Αυτό το ακατάλυτο έθνος που έπρεπε να πληθύνει και να καπλαντίσει τον κόσμο, απόμεινε ολιγάνθρωπο γιατί αποδεκατίσθηκε επί χίλια οχτακόσια χρόνια από φυλές χριστιανομάχες.

Αγιασμένη ‘Ελλάδα! Είσαι αγιασμένη, γιατί είσαι βασανισμένη. Κι η κάθε γιορτή σου μνημονεύει κ’ ένα μαρτύριό σου. Τα πάθη του Χριστού τα ‘κανες    δικά σου  πάθη,  τα μαρτύρια   των αγίων είναι τα δικά σου  μαρτύρια

του Φώτη  Κόντογλου,  «Παναγία   και   Υπεραγία»

Οι Νεομάρτυρες, η δόξα της Εκκλησίας μας.

Advertisements