Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Ιουνίου 2010

«Πρέπει ο Χριστιανός να πάρει την Κάρτα Του Πολίτη;» . Ομιλία -απάντηση του Π.Σαράντη Σαράντου την Δευτέρα 28 Ιουνίου

Η κυβέρνηση  εντός των επομένων 6 μηνών θα έχει  επιβάλλει  τον απόλυτο έλεγχο  όλων μας  μέσω  της «ΚΑΡΤΑΣ  ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ»

*Ειδικοί επιστήμονες μας βεβαιώνουν ότι  το παγκόσμιο και εθνικό σύστημα  «υποστήριξης» αυτής της  μεθοδευμένης «ψηφιακής διακυβέρνησης» βασίζεται   στην χρήση  του αριθμού του Θηρίου (666).
*Η  «Κάρτα του πελάτη» η οποία  κατά πάσα βεβαιότητα θα διανεμηθεί πριν απο την «Κάρτα του Πολίτη» καταργεί το ανθρώπινο πρόσωπο σαν φυσική παρουσία  (όνομα , διεύθυνση κλπ) και στην θέση του  βάζει έναν bar-code  ο οποίος μάλιστα χρησιμοποιώντας  το σύστημα ΕΑΝ 13 εισάγει στην προσωπική καθημερινή  και ΑΝΑΓΚΑΙΑ χρήση τον δυσώνυμο αριθμό.Μετά λοιπόν την αριθμοποίηση του ανθρώπου μέσω του ΑΜΚΑ ήλθε  η στιγμή για την  καθαρά αντίχριστη  «bar-codικωποίηση».
*Μπορούμε να θεωρήσουμε ως «ψηφιακή διευκόλυση»  τον εξαναγασμό  του πολίτη να αποδεχθεί έστω και με το «πιστόλι στον κρόταφο» τέτοιες «εξυπηρετήσεις»;
*Ως βαπτισμένοι  Ορθόδοξοι Χριστιανοί   εις το όνομα του Πατρός  και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος  πως είναι δυνατόν να θεωρήσουμε  «συμβατή » με την πίστη μας τη χρήση και επίκληση  του ονόματος του Θηρίου;
*Μπορεί να εξακολουθεί να ονομάζεται  Χριστιανός αυτός που  θα επιλέξει την απεμπόληση των Θείων δώρων του αυτεξουσίου και της ελευθερίας , για χάρη των  φτηνών και  βραχύβιων  «δώρων»  – διευκολύνσεων  της «Νέας Εποχής»;
*Είναι  εν τέλει πράξη αποστασίας και υποταγής στις αντίχριστες δυνάμεις η αποδοχή  της κατοχής και thw χρήσης  μιας  κάρτας που  εισάγει στην ζωή μας τον 666 και που εκ του νόμου δεν θα μπορούμε να κάνουμε απολύτως τίποτα χωρίς αυτήν;

Αν λοιπόν  ανησυχούμε  ως πολίτες και αγωνιούμε ως πιστοί, τότε  ας παραβρεθούμε  την Δευτέρα 28 Ιουνίου 2010 και ώρα 20.00 στον Ιερό Ναό  Κοιμήσεως της Θεοτόκου Αμαρουσίου  στην  ομιλία του Π.  Σαράντη Σαράντου  για να ακούσουμε  τις απαντήσεις του σε όλες τις  απορίες γύρω απο αυτό το μείζον  για τη σωρτηρία μας ζήτημα.

πηγη

http://orthodox-watch.blogspot.com/2010/06/28.html

Read Full Post »

Πλήθος κόσμου στην επίκαιρη ομιλία του π.Σαράντη Σαράντου για την πρόθεση της κυβέρνησης να επιβάλλει μαζική και αναγκαστική χρήση του δυσώνυμου αριθμού

Χθές (Δευτέρα 14 Ιουνίου 2010)  ο Ιερός Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Μαρούσι κυριολεκτικά  είχε κατακλυσθεί απο πλήθος κόσμου που  προσήλθε για να παρακολουθήσει την ομιλία  του Αρχιμανδρίτου και εφημέριου του προαναφερθέντος Ι.Ν  γύρω απο το σοβαρότατο ζήτημα της  «κάρτας του πελάτη» (bar-code)  και σε λίγο της υπερταυτότητας  δηλαδή της  «κάρτας του πολίτη».

Με αδρές γραμμές  ο π. Σαράντης Σαράντος ,κάνοντας μια αναγκαία ιστορική αναδρομή, περιέγραψε  εκείνες τις  διαδικασίες  των παρελθόντων κυβερνήσεων  που είχαν ως στόχο την δημιουργία των καταλλήλων νεο-εποχήτικων  υποδομών  (συνθήκη Σένγκεν ,ΕΚΑΜ,ΑΜΚΑ κλπ) για την  πραγματοποίηση του «οράματος»  της παγκόσμιας ψηφιακής διακυβέρνησης,για να φτάσουμε τελικά  σήμερα  στο  σημείο  όπου ο  Έλληνας Ορθόδοξος πολίτης  οδηγείται σε ψηφιακή αιχμαλωσία και  πνευματική αποστασία. Αφού ολοκλήρωσε  την ιστορική αυτή αναδρομή αναφερόμενος στις δηλώσεις  ξένων και Ελλήνων πολιτικών που ομολογούσαν την  χρήση  του δυσώνυμου αριθμού στις  νέες ταυτότητες ( καγκελάριος  Σρέντερ, κ. Πάγκαλος κλπ), αναφέρθηκε στις επιστημονικές τεκμηριώσεις που αποδεικνύουν τη χρήση  αυτού του αριθμού τόσο στην «κάρτα του πελάτη» (bar-code,EAN13)  όσο και στην «Κάρτα του πολίτη» η οποία όπως  τόνισε θα είναι  κατά πάσαν  βεβαιότητα  η νέα υπερταυτότητα που θα αντικαταστήσει   κάθε  υπαρχουσα κάρτα ,ταυτότητα ή βιβλιάριο. Ακολούθως  μίλησε για το ηλεκτρονικό φακέλωμα και τον μηχανισμό ελέγχου της ζωής μας μέσα απο την χρήση αυτών των καρτών  καθώς επίσης και για τις συνέπειες  στην καθημερινότητα του  Έλληνα πολίτη αυτής της ψηφιακής αιχμαλωσίας. Σχετικά  είπε ο π. Σαράντης  ότι  «πριν θεσμοθετηθεί  η ‘κάρτα του πολίτη’  και μετά απο αυτήν (όπως τόνισε)  το επάρατο χάραγμα , η  ορθοτομούσα τον Λόγο της Αληθείας  Ορθόδοξη  Εκκλησία μας , η Μητέρα  και τροφός μας   δεν πρέπει  να αρθρώσει  το λόγο της Αληθείας Της  και να δώσει διακριτικές κατευθύνσεις  στα τέκνα της;» .Σε άλλο σημείο   μας βεβαίωνε ότι  «η παγκόσμια  ηλεκτρονική διακυβέρνηση είναι έργο της  «Νέας Εποχής»  , έργο  του διαβόλου  με αντίθετη νοοτροπία  απο  του Κυρίου μας, με τη νοοτροπία δηλαδή  της επιβολής μιας παγκόσμιας ασφυκτικής δικτατορίας.» Καταλήγοντας  ανέφερε ότι το κείμενο το οποίο μας ανέγνωσε  θα διανεμηθεί στους πιστούς  αφού πρώτα  το  παραδώσει στον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνώνκαι πάσης Ελλάδος. Μετά την ομιλία  απάντησε στις ερωτήσεις και τις απορίες που εξέφρασαν  πολλοί παρευρισκόμενοι  ενώ  έκανε εντύπωση  η παρέμβαση  ένος  πιστού ο οποίος  πρότεινε  να υποβληθούν  τόσο ατομικά όσο και συλλογικά απο τους λαϊκούς   μηνύσεις (κάνοντας χρήση των άρθρων του συντάγματος)  εναντίον   της νομοθετούσας  κοινοβουλευτικής ομάδας και της κυβέρνησης  με την κατηγορία  της θεσμικής ( μέσω του νόμου)  στέρησης  της ελευθερίας  μας  και  ως εκ τουτου  της κατάργησης του δημοκρατικού μας πολιτεύματος.

ΠΗΓΗ

ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ

Read Full Post »

6932_1123870105326_1484328068_282823_6316270_n.jpg

Αλήθεια τί θα γίνει, αν ο Κύριος φέρει στην Κρίση τις κακολογίες και τις κατηγορίες, τις οποίες καθημερινά λέμε ο ένας για τον άλλο, και τις ανάρμοστες κρίσεις και επικρίσεις, με τις οποίες κατακρίνουμε τον πλησίον μας, χω­ρίς να υπάρχει κανένας λόγος, αλλά το κάνου­με μόνο και μόνο επειδή είμαστε φιλοκατήγοροι και μεμψίμοιροι; Τί θα μπορέσουμε τότε να απολογηθούμε και να πούμε;
Και αν εξετάσει τα περίεργα βλέμματά μας και τις πονηρές επιθυμίες που έχουν έρει­σμα την καρδιά μας, αφού πολύ συχνά αποδε­χόμαστε αισχρούς και ακάθαρτους λογισμούς οι οποίοι με τη σειρά τους προέρχονται από τα απρόσεκτα και χωρίς νήψη βλέμματά μας πόση καταδίκη θα επιφέρουμε στην ψυχή μας;

Αν πάλι μας ζητήσει λόγο για τις ύβρεις διότι, καθώς λέει ο Κύριος, «αυτός που θα πει με μίσος και κακία τον αδελφό του βλά­κα, θα είναι ένοχος και άξιος για τη γέεννα του πυρός» (Ματθ. 5, 22) άραγε θα μπορέσουμε να ανοί­ξουμε το στόμα μας για να απολογηθούμε ή θα μείνουμε με ανοικτό το στόμα εξαπορούμενοι, και θα επινοήσουμε κάτι τιποτένιο ή υπερβολικό για να το φέρουμε ως δικαιολογία;

Επί­σης, αν εξετάσουμε την κενοδοξία που μας κα­ταλαμβάνει όταν προσευχόμαστε και νηστεύ­ουμε ή όταν δίνουμε ελεημοσύνη και την ερευ­νήσουμε δεν λέω ο Θεός, αλλά εμείς που πέ­φτουμε συχνά σ’ αυτό το αμάρτημα άραγε θα μπορέσουμε να σηκώσουμε τα μάτια μας προς τον Ουρανό;
Για τους δόλους πάλι που εξυφαίνουμε ο ένας προς τον άλλο άλλοτε με το να επαι­νούμε τον αδελφό, όταν είναι παρών και να του συμπεριφερόμαστε σαν να είναι φίλος και άλ­λοτε, όταν είναι απών, με το να τον κατηγο­ρούμε άραγε θα μπορέσουμε να σηκώσουμε τις κολάσεις για όλη αυτή τη συμπεριφορά μας;
Τί να πω τώρα για τους όρκους, τί να πω για τα ψέματα, για τις επιορκίες, για τους άδι­κους θυμούς, το φθόνο που τρέφουμε γι’ αυτούς που είναι επιτυχημένοι, οι οποίοι δεν είναι εχθροί, αλλά φίλοι μας; Τί να πω για το ότι αι­σθανόμαστε χαρά, όταν οι άλλοι υποφέρουν και θεωρούμε παρηγοριά της δικής μας συμ­φοράς την ξένη δυστυχία;
Επίσης αν μας ζητηθεί ευθύνη και για την αμέλεια που μας κυριεύει και δεν προσερ­χόμαστε στις Συνάξεις της Εκκλησίας, τί θα απολογηθούμε;

Αλλά και στις Συνάξεις της Εκκλησίας, όταν προσερχόμαστε, ενώ πολλές φορές ο Θεός μας ομιλεί με τα προφητικά ανα­γνώσματα, εμείς προτιμάμε να ανοίξουμε μα­κρά συζήτηση με τον διπλανό μας για θέματα που δεν μας αφορούν και καθόλου δεν μας ωφε­λούν.
Αν λοιπόν όλα τ’ άλλα τα παραλείψει ο Θεός και θελήσει μόνο γι’ αυτή την αμαρτία να μας ζητήσει λόγο, θα έχουμε ελπίδα σωτηρίας;

Μήπως νομίζεις ότι είναι μικρό το αμάρτημα αυτό; Αν θέλεις να εννοήσεις το μέγεθός του, εφάρμοσέ το στους ανθρώπους, και τότε θα κα­ταλάβεις τη σημασία του. Τόλμησε, ενώ σου μι­λάει ένας άρχοντας, ή μάλλον κάποιος φίλος σου, που είναι κάπως επίσημος, να τον αφήσεις και να μιλάς με τον υπηρέτη του.

Τότε θα διαπιστώσεις τι αλλόκοτο πράγμα είναι αυτό που κάνεις στον Θεό. Διότι, αν αυτός είναι κάποιος από τους σπουδαίους και τους επίσημους, θα απαιτήσει και την τιμωρία σου για την προ­σβολή που του έκανες.

Ο Θεός όμως, αν και υβρίζεται κάθε μέρα, με ύβρεις και περιφρο­νήσεις μεγαλύτερες απ’ αυτές, και όχι από έναν και δυο και τρεις ανθρώπους, αλλά σχεδόν απ’ όλους μας, μας ανέχεται και μακροθυμεί, όχι μόνο γι αυτά, αλλά και για άλλα, πολύ χειρό­τερα απ’ αυτά.
Ολα αυτά τα αμαρτήματα που ανέφερα είναι ολοφάνερα και παραδεκτά απ’ όλους, και όλοι μας πέφτουμε σ’ αυτά. Υπάρχουν βέβαια και άλλα αμαρτήματα, τα οποία τα γνωρίζει η συνείδηση του καθενός.

12299_1138687206189_1797672678_286129_5590642_n.jpg

Αν όλα αυτά τα ανα­λογισθούμε και τα εννοήσουμε, έστω κι αν εί­μαστε οι πιο σκληροί και οι πιο ωμοί απ’ όλους τους ανθρώπους, επειδή θα διαπιστώσουμε το πλήθος των αμαρτιών μας, από το φόβο και την αγωνία μας, ούτε καν θα μπορέσουμε να θυμη­θούμε την ύβρη που μας έκαναν οι άλλοι αδελ­φοί μας.
Αναλογίσου τον πύρινο ποταμό, το σκουλίκι το φαρμακερό, τη φοβερή Κρίση, στην οποία όλα θα είναι γυμνά και εντελώς ξεσκεπασμένα. Κατάλαβέ το, αδελφέ, ότι, όσα απ’ τα αμαρτήματά μας είναι τώρα κρυμμένα, θα απο­καλυφθούν την Ημερα εκείνη.
Αν λοιπόν συγχωρήσεις τα αμαρτήματα του πλησίον σου, τα δικά σου τα αμαρτήματα, τα οποία πρόκειται να αποκαλυφθούν τότε, όλα θα διαγραφούν από εδώ και θα φύγεις απ’ αυτή τη ζωή, χωρίς να σε συνοδεύει κανένα α­μάρτημα απ’ όσα έκανες.

Ωστε λοιπόν παίρνεις περισσότερα απ’ όσα δίνεις. Διότι είναι αλή­θεια ότι πολλές φορές έχουμε υποπέσει σε αμαρτήματα, τα οποία κανείς άλλος έκτος από μας δεν τα γνωρίζει.
Επειτα, αν σκεφθούμε ότι την Ημέρα της Κρίσεως θα σταθούν τα αμαρτήματά μας μπροστά στα μάτια όλων, σ’ αυτό το κοινό θέ­ατρο όλης της Οικουμένης, πονάμε και υποφέ­ρουμε περισσότερο απ’ όσο θα υποφέρουμε στην Κόλαση, διότι μας πνίγει και μας τύπτει η συνείδηση.

Αλλά και αυτή την τόσο μεγάλη ντροπή, τα τόσα αμαρτήματα, την τόσο βαριά κόλαση, είναι δυνατόν να τα πετάξουμε από πάνω μας, με το να συγχωρήσουμε τα αμαρ­τήματα του αδελφού μας. Πράγματι, δεν υπάρ­χει τίποτα πιο σπουδαίο και πιο μεγάλο από την αρετή αυτή της συγχωρητικότητας.
Θέλεις να μάθεις τη δύναμη αυτής της αρετής; «Αν σταθούν ο Μωυσής και ο Σαμου­ήλ», λέει, «ενώπιόν μου (για να ζητήσουν συγνώμη για το λαό), δεν θα διατεθεί η ψυχή μου ευμενώς προς αυτούς» (Ιερ. 15, 1). Αλλ’ όμως αυτούς που δεν μπορούσαν ο Μωυσής και ο Σαμουήλ να τους απαλλάξουν από την οργή του Θεού, έχει τη δύναμη να τους απαλλάξει αυτή η εντολή.

Γι αυτό σ’ εκείνους που είπε τα προηγούμενα λό­για, συνεχώς τους νουθετούσε λέγοντας: «Ας μην έχει κανείς από σας μνησικακία στην καρ­διά του εναντίον του αδελφού του και την κα­κία του διπλανού του ας μην την συλλογίζε­ται ο άνθρωπος» (Ζαχ. 7, 10). Δεν είπε μόνο, συγχώρεσε την κακία, αλλά ούτε στο μυαλό σου να την έχεις, ούτε να τη σκέπτεσαι, συγχώρεσε κάθε είδους οργή, εξαφάνισε την πληγή.

Διότι, ενώ σου φαίνεται ότι με το να κρατάς μνησικακία εκδικείσαι τον αδελφό σου, στην ουσία βασα­νίζεις τον εαυτό σου και, σαν άλλο δήμιο, έχεις βάλει μέσα σου το θυμό να σου ξεσκίζει τα σπλάγχνα.
Αλήθεια, υπάρχει χειρότερο πράγμα από τον μνησίκακο άνθρωπο που συνεχώς οργίζεται;

Οπως οι μανιακοί και οι παράφρονες, δεν μπο­ρούν ποτέ να χαρούν τη γαλήνη και την ησυχία, έτσι και αυτός που μνησικακεί και έχει εχθρό, ουδέποτε απολαμβάνει κάποια ειρήνη, επειδή συνεχώς οργίζεται και αυξάνει καθημερινά τη ζά­λη των λογισμών του. Συνεχώς θυμάται τα λόγια και τις πράξεις του εχθρού του και αποστρέ­φεται υπερβολικά εκείνον που τον λύπησε.
Πραγματικά, και μόνο το όνομα να ανα­φέρεις του εχθρού του, γίνεται θηρίο και υπο­φέρει η ψυχή του υπερβολικά. Κι αν μοναχά το πρόσωπό του αντικρύσει, φοβάται και τρέμει σαν να του συμβαίνει το μεγαλύτερο κακό.

Κι αν δει κάποιον που συνδέεται με τον εχθρό του, ή κάποιο ένδυμά του ή το σπίτι του, ή το δρο­μάκι που οδηγεί εκεί, απ’ όλα αυτά βασανίζε­ται.

Διότι, όπως εκείνων των ανθρώπων που αγαπούμε, και τα ενδύματα και τα πρόσωπα και τα υποδήματα και τα σπίτια και οι παράδρομοι που οδηγούν στο σπίτι τους, μας δίνουν φτερά μόλις τα αντικρύσουμε, έτσι και των εχ­θρών μας και εκείνων που μισούμε, αν δούμε τον υπηρέτη τους ή τον φίλο τους ή το σπίτι τους, ή το δρόμο τους ή οτιδήποτε άλλο, απ’ όλα ενοχλούμαστε και δημιουργούνται πληγές μέσα μας μόλις τα αντικρύσουμε.

Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Read Full Post »

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 18 Μαρτίου 2010
O χαρακτηρισμός των Ελλήνων ως απατεώνων, προδοτών και άλλων τινών δεν είναι παρά μία ακόμα περίπτωση του κοινωνιολογικού φαινομένου της επικλήσεως αρνητικών εθνικών στερεοτύπων σε περιπτώσεις κρίσεων. Αντί να κρίνονται και να κατακρίνονται αποφάσεις ή ενέργειες συγκεκριμένων ατόμων, στιγματίζεται συλλήβδην έναs ολόκληρoς λαός.

Το πιο επικίνδυνο στερεότυπο είναι η αμφισβήτηση της ανθρώπινης φύσης φυλών και εθνών.Το αρκτικόλεξο «ΡΙGS», το οποίο χρησιμοποιούν Δυτικοευρωπαίοι και Αγγλοσάξονες επενδυτές και σχολιαστές, ως συνοπτικό τρόπο αναφοράς στους λαούς της Νότιας Ευρώπης και τις οικονομίες τους, δεν είναι μόνο μια κακόγουστη προσβολή.

Είναι μια σύγχρονη εκδοχή του ιστορικού φαινομένου της αμφισβήτησης της ανθρώπινης φύσης του συνανθρώπου, της διαδικασίας κατά την οποία μέλη μιας εθνικής ομάδας υποβιβάζουν τα μέλη μιας άλλης στο επίπεδο των ζώων, μεταδίδοντας έμμεσα το μήνυμα ότι είναι άξια να τύχουν παρόμοια με αυτά μεταχείρισης.

Αν και ορισμένα έντυπα, όπως οι «Financial Τimes», και τράπεζες, όπως η Βarclays, κατόπιν καταγγελιών, όπως εκείνη του Πορτογάλου υπουργού Οικονομικών, απαγόρευσαν τη χρήση του, ο όρος κινδυνεύει να καθιερωθεί. Όσοι εξακολουθούν να τον χρησιμοποιούν δεν αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα μιας τέτοιας πρακτικής.

Λησμονούν ότι παρόμοιες μειωτικές εκφράσεις είχαν χρησιμοποιηθεί συστηματικά κατά το παρελθόν για να απευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη, να αναστείλουν τυχόν ενδοιασμούς, να απενεργοποιήσουν τη συναισθηματική ταύτιση και να διευκολύνουν διωγμούς, σφαγές, ακόμα και γενοκτονίες.

Της γενοκτονίας της Ρουάντας για παράδειγμα είχε προηγηθεί μια κυβερνητικά συντονισμένη εκστρατεία λεκτικής «αποκτήνωσης» των θυμάτων και κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Πόλεμου η ιαπωνική προπαγάνδα είχε χρησιμοποιήσει την ίδια μέθοδο εναντίον των Αμερικανών.

Η πιο ακραία, βέβαια περίπτωση, ήταν εκείνη του Τρίτου Ράιχ. Ένα από τα σκευάσματα που χρησιμοποιήθηκαν για τη γενοκτονία των Εβραίων στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, ήταν το παρασιτοκτόνο Ζyclon Β. Πολύ πριν, όμως, οι κρατούμενοι εξοντωθούν με παρασιτοκτόνα, είχε προηγηθεί η απομείωση της ανθρώπινης φύσης τους από τον ναζιστικό μηχανισμό προπαγάνδας.

Εκφράσεις όπως «αρουραίοι», «μολυσματικά ζωύφια» είχαν χρησιμοποιηθεί συστηματικά για τον χαρακτηρισμό τους. Και φυσικά όταν εκλαμβάνεις τους αντιπάλους σου όχι ως ανθρώπους αλλά ως κτήνη ή παράσιτα, δεν έχεις και πολλούς ενδοιασμούς για να τους εξοντώσεις προκειμένου να ανακυκλώσεις τις τρίχες ή το λίπος τους. Η λεκτική «αποκτηνωτική» βία αποτελεί συχνά τον προθάλαμο πραγματικής και όχι μόνο στη διεθνή σκηνή.

Σε έρευνά μου για τα εγκλήματα του όχλου είχα κάνει διάκριση μεταξύ δύο κατηγοριών υβριστικών εκφράσεων, εκείνων οι οποίοι αρνούνται τον ανδρισμό του αντιπάλου και εκείνων οι οποίοι αρνούνται την ανθρώπινη φύση του και είχα διαπιστώσει ότι η πρώτη ανοίγει τον δρόμο σε ριτουαλιστική και η δεύτερη σε πραγματική βία(1) .

Οι τραγικές συνέπειες της λεκτικής «αποκτήνωσης» είναι ο λόγος για τον οποίο οι ανθρωπολόγοι Μontagu και Μatson θεωρούν ότι οι διαδικασίες άρνησης της ανθρώπινης υπόστασης συνανθρώπων είναι «ο πέμπτος καβαλάρης της Αποκαλύψεως» . Θα ήταν υπερβολικό, βέβαια, να ισχυριστεί κανείς ότι οι χρήστες του όρου «ΡΙGS» προετοιμάζουν το έδαφος για την οικονομική κατακρεούργηση των άσωτων «γουρουνιών» του Νότου.

Είναι όμως απορίας άξιο το ότι πολιτισμένοι άνθρωποι φτάνουν στο σημείο να διαδίδουν μειωτικές εκφράσεις που τόσα δεινά έχουν προκαλέσει κατά το παρελθόν. Όταν δεν αντιμετωπίζουμε τους άλλους ως άτομα, αλλά ως εκπροσώπους στερεοτύπων, όταν μία εθνότητα θεωρείται ότι ενσαρκώνει το έντιμο και το ηθικό και ο αντίπαλος το δόλιο και το ανήθικο, τότε ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για κάθε λογής βαρβαρότητα.

Ούτε οι Νότιοι είναι «γουρούνια», ούτε οι Έλληνες είναι εκ γενετής απατεώνες, ούτε οι Γερμανοί επιρρεπείς σε γενοκτονίες.

Το καλό και το κακό ενυπάρχει στον καθένα και το δεύτερο μπορεί εύκολα να πυροδοτηθεί από λεκτικές κοινωνικές διαδράσεις. Ας ελπίσουμε ότι ο «πέμπτος καβαλάρης της Αποκαλύψεως», προτού συνεχίσει τη νέα του επέλαση, θα σκοντάψει στους βράχους της λογικής και της κοινής μας ανθρωπιάς.

Ο Ευγένιος Τριβιζάς είναι συγγραφέας-καθηγητής

Read Full Post »

thiv56_q0089.jpg

Ήταν κάποτε ένας αγρότης που είχε ένα γέρικο μουλάρι. Το μουλάρι μια μέρα έπεσε μέσα στο πηγάδι του αγρότη.
Ο αγρότης άκουγε το μουλάρι να χλιμιντρίζει απελπισμένο μέσα από το πηγάδι. Αφού εξέτασε προσεκτικά την κατάσταση, ο αγρότης λυπήθηκε το μουλάρι και αφού δεν έβρισκε τρόπο να το ανασύρει στην επιφάνεια, κάλεσε τους γείτονες και τους ζήτησε να τον βοηθήσουν και να γεμίσουν με χώμα το πηγάδι για να θαφτεί ζωντανό το γέρικο μουλάρι, αφού δεν υπήρχε τρόπος να το βγάλουν από εκεί ζωντανό.
Αρχικά, το μουλάρι έπαθε υστερία, βλέποντας να γεμίζουν με χώμα το πηγάδι. Αλλά στη συνέχεια,  καθώς ο αγρότης και οι γείτονές του έριχναν φτυαριές με χώμα πάνω του, μια σκέψη πέρασε
από το μυαλό του.

Σκέφτηκε πως, κάθε φορά που έπεφτε μια φτυαριά χώμα στην πλάτη του, θα την τίναζε και θα πατούσε πάνω της για να ανέβει πιο ψηλά.
Αυτό έκανε, φτυαριά τη φτυαριά.

«Τίναζε το χώμα από πάνω του και ανέβαινε πιο ψηλά… τίναζε το χώμα από πάνω του και ανέβαινε πιο ψηλά..τίναζε το χώμα από πάνω του και ανέβαινε πιο ψηλά!», συνέχιζε να επαναλαμβάνει στον εαυτό του.

Δεν το ένοιαζε πόσο πονούσαν οι φτυαριές με το χώμα που έπεφταν στην πλάτη του, ή πόσο απελπιστική φαινόταν η κατάσταση, το γέρικο μουλάρι πολέμησε τον πανικό του και απλά συνέχιζε να ΤΙΝΑΖΕΙ ΤΟ ΧΩΜΑ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ ΠΙΟ ΨΗΛΑ!
Ετσι, δεν άργησε το γέρικο μουλάρι καταβεβλημένο και εξουθενωμένο, να βγει από το στόμιο του πηγαδιού θριαμβευτικά!!! Αυτό που φάνηκε πως θα το έθαβε, ουσιαστικά το

βοήθησε…και όλο αυτό συνέβη επειδή διαχειρίστηκε τις αντιξοότητες με σωστό τρόπo.

Υ.Γ και  ύστερα  μα ς λένε  πως  δεν  υπάρχουν…διαχρονικές  εφαρμογές!

Read Full Post »

Older Posts »