Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Οκτώβριος 2011

 

15966_1069565718195_1797672678_145475_4031677_n.jpg

 

 

 

Με αγανάκτηση φέτος γιορτάστηκε η παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου.

Με την παρέλαση τιμούμε τον αγώνα του έθνους μας ενάντια στον κατακτητή, τον αγωνιστή στρατιώτη, την ηρωίδα μάνα, τον άγνωστο ήρωα Έλληνα και την άγνωστη ηρωίδα Ελληνίδα.

Δεν είναι η παρέλαση τόπος διαμαρτυρίας, δεν είναι η παρέλαση τόπος διεκδίκησης, δεν είναι η παρέλαση τόπος ακαταστασίας.

Τόπος ιερός είναι, αγιάζεται από τις σημαίες των σχολείων που περνούν, από τις ένδοξες σημαίες του στρατού που κυματίζουν, αγιάζεται από τα νιάτα, μα κυρίως  αγιάζεται από την πορεία των ολίγων αντιστασιακών…που μας απέμειναν.

Ναι, αυτοί οι αντιστασιακοί είναι που καθαγιάζουν κάθε χρόνο τις παρελάσεις, αυτοί ειναι που έδωσαν το χέρι τους, το πόδι τους, το μάτι τους…το αίμα τους για την πατρίδα.

Σε αυτούς οφείλεται ο σεβασμός και η τιμή, για αυτούς παρελαύνουμε, γιατί το δικό τους αίμα χύθηκε προκειμένου εμείς να είμαστε ελεύθεροι.

Υπάρχουν άλλοι τρόποι διαμαρτυρίας, αλλού, πολιτισμένα, και κυρίως στην κάλπη εκφράζουμε την αποστροφή μας.

 

Ναι στις γιορτές, ναι στις παρελάσεις γιατί η πατρίδα μας γιορτάζει.

 

 

Advertisements

Read Full Post »

sunset-over-canyon-wallpapers_14262_1280x800.jpg

 

Ο Θεός ως πατέρας όλων των ανθρώπων δέχεται κάθε αμαρτωλό πίσω στην αγκαλιά Του. Δεν υπάρχει ανθρώπινη αμαρτία που ο Θεός να μην τη συγχωρεί όταν ο άνθρωπος το θελήσει και το ζητήσει. Για την Εκκλησία μεγαλύτερη αμαρτία είναι η απελπισία, η αντίληψη ότι ο άνθρωπος μπορεί να κάνει κάτι που ο Θεός δεν μπορεί να συγχωρήσει. Όμοια με τον Θεό, που ποτέ δεν παύει να αγαπά και να συγχωρεί τον αμαρτωλό, πρέπει και οι άνθρωποι να συμπεριφέρονται με ανάλογο τρόπο.

Η ανταπόκριση ή όχι του ανθρώπου στην αγάπη του Θεού δημιουργεί την κόλαση ή τον παράδεισο. Κόλαση είναι η ανικανότητά μου να αγαπήσω τον συνάνθρωπο, η αδυναμία μου να τον θεωρήσω ως αδελφό και φίλο.

Η αυτοκαταδίκη μου στην απομόνωση και τον ατομικισμό εισάγει την εμπειρία της κόλασης. Ο Θεός δεν είναι τιμωρός. Τιμωρός γίνεται ο εγωκεντρισμός μου, που μου στερεί την αίσθηση της οικειότητας με τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Μήπως ο πατέρας δεν κάλεσε και τον μεγάλο γιο για να εισέλθει στη γιορτή και να ευφρανθεί; Ο ίδιος ο μεγαλύτερος γιος δεν ήθελε και γι’ αυτό προγεύεται το μαρτύριο της κόλασης: να μην μπορεί να συμμετάσχει στη χαρά, να ζει στον τόπο της αγάπης και να αρνείται να αγαπήσει.

Κόλαση είναι ο αυτοακρωτηριασμός των υπαρκτικών μου δυνατοτήτων. Ενώ είμαι δημιουργημένος για να αγαπώ και να αγαπιέμαι, αρνιέμαι την αγάπη ως γνώμονα ζωής και έτσι η ζωή μου ολόκληρη μετατρέπεται σε βάσανο και ταλαιπωρία. Όπως αριστοτεχνικά το συνόψισε ο Θεόδωρος Ντοστογιέφσκι στο αριτούργημά του «Αδελφοί Καραμάζοφ», «κόλαση είναι το μαρτύριο του να μην αγαπάς».

Την κόλαση αυτή γεύεται καθημερινά ο έγκλειστος στη φιλαυτία πεπτωκώς άνθρωπος. Εθελούσια αποκομμένος από κάθε βαθύ υπαρξιακό δεσμό, βιώνει συνεχώς τη μοναξιά, την αποξένωση, την ανωνυμία. Κόλαση είναι η ελεύθερη εκλογή του ανθρώπου να απομακρύνεται από τον Θεό, την πηγή και το πλήρωμα της αγάπης.

Αντίθετα, παράδεισος είναι η ανταπόκριση στην αγάπη του Θεού, η εμπειρία της ένωσης μαζί Του. Τελικά, παράδεισος και κόλαση είναι η στάση μας απέναντι στην αγάπη. Η αποδοχή της είναι παράδεισος και ζωή. Η άρνησή της είναι κόλαση και θάνατος. Η εκλογή επαφίεται στον άνθρωπο.

Πηγή: Σταύρος Σ. Φωτίου (2002), Ορθόδοξα μηνύματα: Ερμηνεία ευαγγελικών περικοπών, εκδ. Εργαστηρίου Χριστιανικής Αγωγής, Λάρνακα, σ. 108-109

 

Read Full Post »

23713_1210796398429_1484328068_458822_4511476_n.jpg
Ποιος το περίμενε στ’ αλήθεια,
να βγουν ψευτιές και παραμύθια
και να ξεχάσουν τώρα πια τα λόγια εκείνα τους,
που μας τα ‘λέγαν κάθε βράδι απ’ τα Λονδίνα τους.

Μα δεν πειράζει, δεν πειράζει,
δεν θα το βάλουμε μαράζι
και δεν θα κλάψουμε που πάλι μας ξεχάσατε,
γιατί δεν είν’ πρώτη φορά που μας τη σκάσατε
και στην υγειά σας μια οκαδούλα εμείς θα πιούμε
και στη μικρή την Ελλαδούλα μας θα πούμε:

Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου
κι όσο μπορείς κρατήσου
και στα παλιά παπούτσια σου,
γράψε όσα λέν’ οι εχθροί σου.

Κι αν μας τη σκάσανε με μπαμπεσιά,
οι σύμμαχοι στη μοιρασιά,
κάνε κουράγιο Ελλάδα μου, να μη μας αρρωστήσεις,
γιατί το θέλει ο Θεός να ζήσεις και θα ζήσεις.

Σε κάθε χιονισμένη ράχη,
σαν πολεμούσαμε μονάχοι,
όλοι λαγούς με πετραχήλια μας ετάζατε
και μεσ’ στα μάτια με λατρεία μας κοιτάζατε.

Μα ξεχαστήκαν όλα εκείνα,
η Πίνδος και η Τρεμπεσίνα,
ίσως μια μέρα εμάς που τόσο αίμα εχάσαμε,
να μας καθήσουν στο σκαμνί, γιατί νικήσαμε.

Μα φυσικό θα μας φανεί κι αυτό ακόμα
και στην Ελλάδα μας θα πούμε μ’ ένα στόμα:

Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου
κι όσο μπορείς κρατήσου
και στα παλιά παπούτσια σου,
γράψε όσα λέν’ οι εχθροί σου.

Κι αν μας τη σκάσανε με μπαμπεσιά,
οι σύμμαχοι στη μοιρασιά,
κάνε κουράγιο Ελλάδα μου, να μη μας αρρωστήσεις,
γιατί το θέλει ο Θεός να ζήσεις και θα ζήσεις.

ΣΟΦΙΑ ΒΕΜΠΟ

 

Read Full Post »

59616_131739663543001_100001209049992_191106_1813679_n.jpg


– Γέροντα, οι παππούδες μας έλεγαν ότι θα έρθη καιρός που θα έχουμε απ’ όλα τα αγαθά , αλλά δεν θα μπορούμε να φάμε. Σήμερα οι άνθρωποι για τις περισσότερες τροφές έχουν ερωτηματικά.


– Τι να κάνουμε; Μόλυναν όλο το περιβάλλον . Μη σας πιάνη όμως φοβία. Να κάνετε τον σταυρό σας και να μη φοβάσθε. Έχω υπ’ όψιν μου ανθρώπους που κάνουν την ζωή τους μαρτύριο , γιατί φοβούνται τα πάντα και είναι Χριστιανοί, βαπτισμένοι, μυρωμένοι, κοινωνούν, διαβάζουν το Ευαγγέλιο, τα έχουν μάθει απ’ έξω τα ρητά.

Δεν βλέπουν τι δύναμη έχει η Χάρις του Θεού; «Οτιδήποτε θανάσιμο κι αν πιήτε, δεν θα σας βλάψη», είπε ο Χριστός και, «σας δίνω εξουσία να πατάτε πάνω στα φίδια και στους σκορπιούς χωρίς να παθαίνετε κακό».
Αν ο άνθρωπος έχη την Χάρη του Θεού δεν φοβάται τίποτε. Γι’ αυτό πάντα να ζητάμε την Χάρη του Θεού κάνοντας τον σταυρό μας. Θυμάστε το περιστατικό που αναφέρει το Λαυσαϊκό;

Πήγε ένας μοναχός να πάρη νερό από το πηγάδι και, επειδή είδε μέσα μια ασπίδα, έφυγε κατατρομαγμένος , χωρίς να πάρη νερό. «Πάει ,Αββά, χαθήκαμε, είπε στον Γέροντά του, μια ασπίδα είναι μέσα στο πηγάδι!». «Καλά, του λέει ο Γέροντας ,αν πάνε σ’ όλα τα πηγάδια δηλητηριώδη φίδια, τι θα κάνης; θα πεθάνης απ’ την δίψα;». Πήγε ο Γέροντας, σταύρωσε το πηγάδι, πήρε νερό και ήπιε. «Όπου σταυρός επιφοιτά, του είπε, ουκ ισχύει κακία του σατανά».
– Γέροντα, έχω μέσα μου μία φοβία.
– Η φοβία που έχεις είναι μια ευλογία από τον Θεό είναι οικονομία Θεού, για να καταφεύγης πάντα σ’ Εκείνον δια της προσευχής. Θα σε βοηθήση να πιασθής από τον Θεό. Βλέπεις, το μικρό παιδί, αν δεν το φοβερίσουν, δεν μπορούν να το συμμαζέψουν. Να αγωνίζεσαι φιλότιμα και με ελπίδα στον Θεό και τότε δεν θα φοβάσαι τίποτε. «Τον δε φόβον ημών ου μη φοβηθώμεν ουδ’ ου μη ταραχθώμεν, ότι μεθ’ ημών ο Θεός», δεν ψάλλουμε στο Μεγάλο Απόδειπνο;

πατηρ παισιος 

Read Full Post »

dionysiou32.jpg

 

 

 

Πλούσια τα συναισθήματα κάθε επισκέπτη που αποφασίζει να περιηγηθεί  στο Άγιο Όρος.

Μοναστήρια, σκήτες, καλύβες, κελιά, διάσπαρτα μέσα στο δάσος, κοντά στη θάλασσα, σκαρφαλωμένα πάνω στα βράχια… συναντά  ο επισκέπτης θαυμάζοντας  τους κόπους και τον μόχθο των πρώτων μοναχών αλλά και των νεοτέρων που αποφάσισαν να ζήσουν σ’ αυτό τον ευλογημένο τόπο.

Νηστεία, αγρυπνία προσευχή…ουράνια χαρίσματα λαβών είναι η ζωή των μοναχών παράλληλα με τα άλλα καθημερινά διακονήματα.

Κατά ορδές καταφθάνουν οι επισκέπτες στο Άγιο Όρος. Ρώσοι, Σέρβοι, Κύπριοι, Άγγλοι, Γάλοι, Πολωνοί, Σλοβάκοι… και περισσότεροι όλων εμείς οι Ορθόδοξοι Έλληνες.

Όνομα, επίθετο επάγγελμα, διεύθυνση, αριθμός διαμονητήριου…γεμίζουν τα βιβλία με στοιχεία  των επισκεπτών σε κάθε μοναστήρι.

Ένας δυο τρεις…εκατόν εβδομήντα τα άτομα για απόψε, λέει ο μοναχός προκειμένου να σερβιριστεί το λιτό φαγητό στην τραπεζαρία ( τράπεζα)  της μονής.

Εσπερινός, φαγητό, απόδειπνο, ξενάγηση κουβέντα στο αρχονταρίκι και ύπνο γιατί στις 02:30 αρχίζει η ακολουθία.

Όταν οι άνθρωποι στις πόλεις γυρνούν εδώ και εκεί, όταν άλλοι κοιμούνται, όλοι  οι μοναχοί στο Άγιο Όρος εύχονται…προσεύχονται για ολόκληρο τον κόσμο.  

Και τότε…χαμηλώνουν τα ουράνια και γίνεται η μεγάλη συνάντηση Θεού και ανθρώπου, μυστική, προσωπική…αγαπητική!

Και ο διάλογος γίνεται μακρύς…ατελείωτος, βιώνεται  αυτή η μοναδική  μυστική ενότητα πλάσματος και Δημιουργού!

Και έτσι η ζωή πορεύεται ολόκληρο τον χρόνο.

Μα όταν έρθει η ώρα της επιστροφής  του προσκυνητή να βγει έξω στον κόσμο,αυτός που φεύγει από το Άγιο Όρος  γεμάτος από χάρη και ευλογία, αφήνει πίσω του κομμάτι ενθύμησης ψυχής, σαν παρακαταθήκη, που θα τον περιμένει πάντα και θα τον προσκαλεί για την άλλη, την επόμενη φορά που…θα ξαναπάει.

 

Αυτοί που έχουν πάει,έχουν γευτεί ανεξαιρέτως  αυτό που προσφέρει το Άγιο Όρος.

Αυτοί όμως που δεν έχουν πάει, είναι μια καλή ευκαιρία να πάνε να δουν από κοντά, να δοκιμάσουν.

Αλλωστε δεν έχουν  τίποτε να χάσουν από μια…εκδρομή.

 

 

 


Read Full Post »

Older Posts »