Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘γονεις’

_.jpg
Έβαζες ψεύτικες φωνές, γελούσες κι έκανες πως κλαις
κι εγώ παιδί, α, ρε μαμά.

Πίσω μου τρέχεις μια ζωή, με ένα πιάτο και μια ευχή
τότε με κράταγες σφιχτά, τώρα κοιτάς από μακριά.

Μέσα απ’ τα δόντια να μιλάς, σ’ ακούω σαν τώρα »Μη με σκας»
»Δεν θα σε ανεχτεί κανείς»

»Θα πας χαμένος, θα το δεις», α, ρε μαμά.

Ύστερα λόγια στο χαρτί »Συγνώμη, σ’ αγαπώ πολύ»
»Είμαι δω», α, ρε μαμά.

Ζωγράφιζες και μια καρδιά, με νίκαγες με ζαβολιά
κι έβαζες πάντα στο πικάπ το δίσκο με το Ave Maria
Ave Maria…

Χανόσουνα στη μουσική, εσύ γινόσουν το παιδί
κι εγώ ένας άγγελος στη γη, να σε προσέχω μια ζωή.

Τις πόρτες άνοιγες στο φως, να μπει ο ήλιος κι ο θεός
να μας φυλάει, α, ρε μαμά.

Τα βράδια ήσουν μια αγκαλιά κι ανάμεσα απ’ τα φιλιά
έκανες τη φωνή λαγού, το λύκο και την αλεπού.

Και όταν γύριζα αργά »θα σου τα πάρω τα κλειδιά»
»θα βρεις τις πόρτες πια κλειστές
»θα με πεθάνεις, αυτό θες; » α, ρε μαμά.

Μαμά, πού πας;

Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου
Μουσική: Charles Aznavour
Ερμ.: Β. Παπακωνσταντίνου

 

Υ.Γ

Είναι ένα πολύ όμορφο τραγούδι που ερμηνεύει ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου και αφιερώνεται σε κάθε μητέρα.

Τα ωραιότερα και ομορφότερα τραγούδια έχουν αφιερωθεί στην γυναίκα και δικαιολογημένα γιατί το αξίζουν πραγματικά.

Στην γυναίκα σύζυγο, στη γυναίκα εργαζόμενη,στην γυναίκα νοικοκυρά, στην γυναίκα…και τέλος στην γυναίκα μάνα.

Ίσως  να υπάρχει ενδόμυχα μια αντρική ζήλια, αλλά ουδέποτε ένας άντρας θα μπορούσε να συγκεντρώσει όλα αυτά τα «προσόντα στο πακέτο του ενός».

Όμως και ο άντρας μετέχει αυτής της κατάστασης, όσο του επιτρέπει η φύση του, σαν παιδί κοντά στην μάνα του, σαν σύζυγος κοντά στην εργαζόμενη σύζυγο, αλλά και σαν πατέρας κοντά στην σύζυγο – μητέρα.

Εξ’ αντανακλάσεως γευόμαστε κι’ εμείς και μετέχουμε στην όλη αγάπη που δικαιωματικά αξίζει στην γυναίκα.

Ίσως τελικά να μη μας αξίζει, αλλά μας το δωρίζει από αγάπη η σύζυγος του καθενός μας.

 

Read Full Post »

 

 

 

1. Ο πατέρας μου συνήθιζε να παίζει με τον αδελφό μου και μένα στον κήπο. Η μάνα μας έβγαινε έξω και φώναζε: «θα χαλάσετε το γκαζόν!». Κι εκείνος της απαντούσε: «Δεν μεγαλώνουμε γκαζόν, αγόρια μεγαλώνουμε!» – Harmon Killebrew

2. Υπάρχουν τρία στάδια στη ζωή ενός άνδρα: Πρώτο στάδιο: να πιστεύει στον Αη-Βασίλη. Δεύτερο στάδιο: να μην πιστεύει στον Αη-Βασίλη. Τρίτο στάδιο: να είναι ο ίδιος Αη-Βασίλης. – Ανώνυμος

3. Το πιο σημαντικό έργο που ένας πατέρας μπορεί να κάνει για τα παιδιά του είναι ν΄ αγαπάει τη μάνα τους -Theodore M. Hesburgh

 

4. Oταν έλθει η εποχή που ένας άντρας αντιλαμβάνεται πως μάλλον ο πατέρας του είχε δίκιο για χιλιάδες πράγματα, συνήθως έχει ο ίδιος ένα γιο που τον θεωρεί λάθος! – Charles Wadsworth

 

5. Υποτίθεται πως κάθε άντρας μπορεί να γίνει πατέρας. Χρειάζεται όμως κάτι παραπάνω για να γίνει «μπαμπάς» – Ανώνυμος

 

6. Οταν ήμουν έφηβος 14 ετών, ο πατέρας μου ήταν τόσο αλαζόνας που δεν τον άντεχα λεπτό. Περιέργως, όταν έφτασα τα 21 ένιωσα μεγάλη έκπληξη από το πόσο πολλά κατάφερε να μάθει μέσα σε επτά μόλις χρόνια! – Μαρκ Τουαίν

 

7. Πραγματικά πλούσιος είναι ο άντρας που έχει παιδιά που τρέχουν να χωθούν στην αγκαλιά του, ακόμα κι όταν τα χέρια του είναι άδεια- Ανώνυμος

 

8. Δεν έχει τόση σημασία ποιος ήταν αληθινά ο πατέρας μου, αλλά ποιος θυμάμαι εγώ πώς ήταν – Anne Sexton

 

9. Eίναι όντως αξιέπαινο να πάει ένας πατέρας τον γιο του για ψάρεμα. Υπάρχει όμως ένα ιδιαίτερο μέρος στον παράδεισο για τον πατέρα που θα πάει την κόρη του για ψώνια – John Sinor

 

10. Οι καλοί μπαμπάδες δίνουν στα παιδιά τους ρίζες και φτερά. Ρίζες για να νιώθουν πού είναι το σπίτι τους και φτερά για να πετάξουν μακριά ελεύθερα – Jonas Salk

 

11. Mπαμπάδες, αγαπήστε κι αποδεχτείτε τα μέλη της οικογένειάς σας γι΄ αυτό που πραγματικά είναι, ακόμα κι αν η προσωπικότητά τους είναι πολύ διαφορετική από τη δική σας. Τα κουνέλια δεν πετούν, οι αετοί δεν κολυμπούν, οι γάτες δεν έχουν φτερά. Σταματήστε τώρα τις συγκρίσεις. Υπάρχει άφθονος χώρος για όλους στο δάσος! – Chuck Swindoll

 

12. Τα στάδια στη ζωή ενός ανθρώπου: 4 ετών: Ο μπαμπάς μου μπορεί να κάνει τα πάντα! 7 ετών: Ο μπαμπάς ξέρει τόοοσα πολλά! 8 ετών: Ο μπαμπάς μου δεν ξέρει τελικά και τόσα πολλά. 12 ετών: Ο μπαμπάς μου δεν ξέρει τι του γίνεται. 14 ετών: Ο πατέρας μου? Ασε καλύτερα! 21 ετών: Ωχ πάλι αυτός μπροστά μου! 25 ετών: Κάτι ξέρει για το θέμα ο πατέρας μου αλλά όχι και πολλά πράγματα. 30 ετών: Θα πρέπει να μάθω τι ξέρει ο πατέρας μου για το θέμα. 35 ετών: Πριν αποφασίσουμε ας ζητήσουμε και τη γνώμη του μπαμπά. 50 ετών: Τι άραγε να πίστευε ο πατέρας γι΄ αυτό? 60 ετών: Τελικά ο πατέρας μου είχε τεράστια εμπειρία! 65+ετών: Α, ρε πατέρα! Μακάρι να ζούσες και να μιλούσαμε σήμερα οι δυο μας! – Ανώνυμος

Read Full Post »

 

_.jpg

 

 

 

– Γέροντα, οι γονείς μου όλο γκρινιάζουν και πλέον δεν τους υποφέρω μέσα στο σπίτι τι να κάνω ;

– Βρε ευλογημένε , εσύ όταν ήσουν στην κούνια, μέρα νύχτα γκρίνιαζες .

Εκείνοι,τότε , σ΄επαιρναν στην αγκαλιά τους και σ΄έσφιγγαν γεμάτοι στοργή και αγάπη.

Θα σου άρεσε τότε εσένα να προβληματιζόντουσαν κι εκείνοι -όπως εσύ τώρα – και να σκεφτόντουσαν μήπως θα έπρεπε να σε στείλουν σε κανένα ίδρυμα για να ησυχάσουν ;

Η δικαιοσύνη του Θεού σου δίνει τώρα την δυνατότητα να ξεχρεώσεις λίγο από το χρέος προς τους γονείς σου με την ανάλογη εκ μέρους σου συμπεριφορά , που είχαν παλαότερα κι εκείνοι για σένα .

{Από το βιβλίο ΣΚΕΥΟΣ ΕΚΛΟΓΗΣ } .-

Read Full Post »


newego_LARGE_t_821_92872506_type11878.jpg
Κάποιοι από σας που έχετε παιδιά ίσως έχετε αντιληφθεί πως κάτι περίεργο συμβαίνει με τη «γραφειοκρατία» των σχολείων. Ειδικά γονείς παιδιών της ΣΤ Δημοτικού , που τα παιδιά τους ετοιμάζονται για εγγραφή στο Γυμνάσιο , καλούνται να ξαναφέρουν στη διεύθυνση του σχολείου νέα πιστοποιητικά γέννησης των….

παιδιών τους , προκειμένου να μπορέσουν να γραφτούν στην Α Γυμνασίου. Στον ίδιο «κόπο» θα μπουν και οι υπόλοιποι γονείς των άλλων άλλων ηλικιών , οι οποίοι σύντομα θα κληθούν να αντικαταστήσουν τα έγγραφα των παιδιών τους.

Όχι ! Δεν χάθηκαν τα παλιά πιστοποιοητικά τους….Απλά θεωρούνται ΑΚΥΡΑ πλέον , και ζητούνται τα κυριολεκτικά «Νέα» έγγραφα , εναρμονισμένα με τη νομοθεσία της ΕΕ. Και ειδικά με την Απόφαση 12267 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σύμφωνα με την οποία για χάρη των νέων κοινωνικών …; ηθών, νοοτροπιών και θεσμών και για χάρη των ομοφυλόφιλων, η ΕΕ κατήργησε (στα μουλωχτά, πάντα) την λέξη «Μητέρα», αφού θεωρήθηκε …σεξιστική στερεοτυπία!!!

Μάλιστα, ο όρος θα παρακάμπτεται καθώς η έννοια του είναι ανασταλτική για την ισότητα των φίλων ενώ «ο ρόλος της μητέρας αξιολογείται πλέον σαν παθητική λειτουργία». Δηλαδή, για να καταλάβουμε, οι λέξεις «μητέρα» και «πατέρας», ανήκουν (σύμφωνα με την ΕΕ) στην κατηγορία των καλουμένων «εννοιών διακρίσεων», επομένως θα πρέπει στο εξής να περιγράφονται από τη φράση «γονεϊκά μέρη» και να χωρίζονται σε «α’» και «β’», αφού οι γονείς μπορούν στο εξής να είναι είτε «γυναίκα-άντρας», είτε «άντρα-άντρας», είτε «γυναίκα-γυναίκα»! Τι άλλο θα δούμε, τι άλλο θα ακούσουμε …; Έλεος!

Το δε Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ισχυρίζεται ότι ψήφισε υπέρ της, με στόχο να υποχρεώσει όλα τα κράτη- μέλη να αναγνωρίζουν ως έγκυρα τα «πιστοποιητικά οικογενειακής κατάστασης» που προέρχονται από κράτη μέλη της ΕΕ, στα οποία επιτρέπονται οι gay γάμοι ή ακόμα και οι πολυγαμικοί, ενώ θα συμβάλλει και ως προς τη διεκδίκηση γονεϊκότητας από ομοφυλόφιλα ζεύγη. Ήτοι αν κάποιο παιδί με «κοινωνικοzς γονείς» δύο λέσβιες γυναίκες, δεν θα έχει πλέον μία μητέρα και μία θετή μητέρα αλλά δύο «γονεϊκp μέρη»: γονεϊκx μέρος 1 και γονεϊκx μέρος 2., ο δε παπποzς θα γίνει «προγονέας 1», η γιαγιά « προγονέα 2» – ή σε προγονεϊκx μέρος 1.1, προγονεϊκx μέρος 1.2, κλπ κλπ. Τι άλλο θα δούμε, τι άλλο θα ακούσουμε …; Ωιμέ!

Προς το παρόν, η οδηγία είναι υποχρεωτική για «υπηρεσιακά δημοσιεύματα και έγγραφα», αλλά όπου να’ ναι θα μας το επιβάλλουν και στο προφορικό μας λόγο. Θέμα χρόνου είναι, εξάλλου, και η παραγωγή παιδικών ταινιών με ομοφυλόφιλους χαρακτήρες, γνωστής gay-friendly εταιρείας (!!! με το ζόρι να κάνουμε τα παιδιά μας …;Ευρύπρωκτους πολίτες).

Μια απόφαση, που αν δεν με απατά ο εγκέφαλός μου, υποβιβάζει ή ευστοχότερα ισοπεδώνει την σύσταση της οικογενειακής εστίας με το πατροπαράδοτο μοντέλο: πατέρας-μητέρα-τέκνα …; Αυτό άλλωστε, θέλουν: την ολοκληρωτική μας ισοπέδωση, σε όλα τα επίπεδα.

Εγώ πάντως την μητέρα μου επ’ ουδενί δεν πρόκειται να την προσφωνήσω «γονεϊκό μέρος 2».

Και εσείς της ΕΕ, ληγμένα κατεβάζετε;;; 

 

 

ΠΗΓΉ

http://hellenicrevenge.blogspot.com/2011/05/blog-post_8377.html

 

 

 

Read Full Post »

Δεν υπάρχει πλάσμα τραγικότερο από το ακυβέρνητο παιδί – ένα παιδί απαίδευτο, απροσανατόλιστο, απροστάτευτο, ακαθοδήγητο, έρμαιο των παθών και της ακρισίας της παιδικότητας, και ταυτόχρονα πάντα εύκολο κορόιδο στα παιχνίδια των μεγαλύτερων παιδιών και των μεγάλων.

Σίγουρα, οι εμβληματικές μορφές του ορφανού παιδιού και των παιδιών του δρόμου (τα «χαμίνια» στις λογοτεχνίες τύπου Ντίκενς ή Χωρίς οικογένεια) έχουν κηρυχθεί σε αφάνεια, στο πεδίο των επίσημων κοινωνικών αναπαραστάσεων και πολιτικών λόγων της δυτικής κοινωνίας.

Ωστόσο, εκείνο που έτσι απωθήθηκε («το παιδί παρατημένο στην τύχη του») επιστρέφει σαν «άγρια» εμπειρία, σαν ανεξημέρωτη πραγματικότητα: Σαν παιδί-πλάσμα του καταναλωτισμού, του image making, της ναρκισσιστικής φετιχοποίησης, της λογικής του παιδιού-πρίγκιπα.

Σαν αντικείμενο ανταγωνισμού, φθόνου, φαντασιωσικής απόλαυσης ή έμπρακτης σεξουαλικής εκμετάλλευσης (υπενθυμίζω την κίνηση για ίδρυση Κόμματος Παιδοφίλων στην Ολλανδία). Σαν θύμα της σχολικής αποτυχίας και των εξαρτήσεων, ή σαν θύτης-θύμα παιδικής και εφηβικής βίας, παραβατικότητας και εγκληματικότητας …;


Σαν «χαμένες γενιές» παιδιών με μοιραία ελλείμματα γνώσης, γλώσσας, κουλτούρας, κοινωνικότητας, τρόπου, ονείρων …;
Με απόληξη τις συμμορίες ανηλίκων, ιδίως στις μεγαλουπόλεις, και τους «τυφλούς καταστροφείς» στις εξεγέρσεις των παρισινών προαστίων …; Πέρα από τις κοινωνικές και ιστορικές τους διαστάσεις, που υπάρχουν και βαραίνουν, αυτές οι εκδηλώσεις ισοδυναμούν με μια ιδιαίτερη κακουχία της παιδικής ηλικίας είναι συμπτώματα ψυχικής ορφάνιας.

Που αντιπροσωπεύουν, ως υποκειμενικότητες, την ακυβέρνητη παιδικότητα σε κάθε μορφή: Ό,τι λατρεύεται και αποθεώνεται, παραμένοντας ακυβέρνητο, επειδή η κατανόηση του και η ενήλικη στάση απέναντι του γεννάει φόβο, επιστρέφει τρέφοντας ακριβώς τα αισθήματα εκείνα που το καταδικάζουν να υπάρχει σε «ημιάγρια κατάσταση»: φόβο και ακατανοησία.

Σίγουρα, το να ενστερνίζεσαι, όσο και όπως ξέρεις και μπορείς, την ιδιότητα του γονιού, δεν σημαίνει ότι αυτομάτως είσαι και καλός γονιός – με όποια έννοια κι αν δοθεί στο επίθετο «καλός». Σίγουρα είναι μια τέχνη το να είσαι καλός γονιός. Στις συνηθισμένες περιπτώσεις, η κοινωνία, ο πολιτισμός και η οικογενειακή ιστορία εξοπλίζουν τους γονείς με την τεχνογνωσία και με τους ψυχικούς πόρους που θα τους επιτρέψουν να ανταποκριθούν και να λειτουργήσουν αρκετά καλά, δηλαδή επαρκώς, σαν γονείς.

Ωστόσο, και σ’ αυτό το ζήτημα, για να μπορέσει να λειτουργήσει μια οικογένεια και να αναθρέψει ένα παιδί ψυχικά ισορροπημένο, η απόλυτη προϋπόθεση δεν είναι το καλός, αλλά το γονιός. Εκατομμύρια παιδιά έχουν μεγαλώσει με γονείς μετριότατους ως προς τη γονεϊκή τους λειτουργία. Και ποτέ κανένα παιδί δεν ανατράφηκε με τέλειους γονείς: Όλοι είχαν ατέλειες, ανεπάρκειες, κενά, προβλήματα …;
Όμως, το δίλημμα δεν είναι οι τέλειοι γονείς ή καθόλου γονείς. Το πρωταρχικό και απόλυτο ζητούμενο είναι να υπάρχουν γονείς. Αν είναι και καλοί, τόσο το καλύτερο. Αν είναι μέτριοι ή ακόμη και κακοί, θα προκύψουν σίγουρα δυσκολίες και αβαρίες -για τις οποίες θα δούμε τι θα γίνει.

Οπωσδήποτε, πάντως, το να έχεις γονείς ανεπαρκείς είναι καλύτερο από το να μην έχεις καθόλου γονείς. Το πρόβλημα «ανεπαρκείς γονείς» διορθώνεται. Το πρόβλημα «καθόλου γονείς» μπορεί να οδηγήσει σε αδιέξοδο.

Σε κάθε περίπτωση, για να συγκροτηθεί ένα παιδί, το να υπάρχουν γονείς στη θέση του γονιού, που λειτουργούν όσο καλύτερα μπορούν σύμφωνα με όσα υπαγορεύει η ιδιότητα του γονιού, είναι το ίδιο αναγκαίο με την τροφή και το νερό. Και αυτό, τα παιδιά το ξέρουν.

Γι’ αυτό, όταν κάτι ανεπαρκεί ως προς τους γονείς, όταν υφίσταται κενό γονέων, το πρώτο πράγμα που χρειάζονται δεν είναι «ψυχολόγος» ή όποιος άλλος, που επιβεβαιώνει ή προσπαθεί να καλύψει ένα τέτοιο κενό. Γονείς θέλουν!

Δεν λέω τίποτε καινούργιο ή παράξενο, λοιπόν, όταν δίνω την απάντηση που είπαμε. Καινούργιο και παράξενο είναι το ότι τόσο συχνά, στη σημερινή δυτική κοινωνία, αυτό που λέω δεν θεωρείται αυτονόητο, δεν είναι κοινή γνώση σε τόσες περιπτώσεις ανθρώπων, που καλούνται να λειτουργήσουν σύμφωνα με την ιδιότητα του γονιού, αλλά μπερδεύονται: Άλλοι δεν ξέρουν καλά το πώς, τον τρόπο.

Άλλοι δεν αισθάνονται το γιατί, τη λογική της θέσης τους. Άλλοι φοβούνται ότι θα χάσουν κάτι (την αγάπη του παιδιού τους) και γι’ αυτό νιώθουν ότι δεν έχουν τη δύναμη …; »

πηγή: Ν. Σιδέρης. «Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο. Γονείς θέλουν!»,-αποσπάσματα. Εκδ. Μεταίχμιο

Read Full Post »

Older Posts »