Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘μοναχος μωσυσης’

oros11.jpg
Λέγεται από τους ειδικούς ερευνητές πώς η λέξη μοναχός περιέχει την παλαιοδιαθηκική έννοια για αμέριστη, ενιαία καρδιά, προσηλωμένη μόνιμα, μόνο στον μόνο Θεό.

Ο πιστός άνθρωπος μπορεί ν’ απαντήσει στη βαθειά επίγνωση της μοναδικότητας του ενός αληθινού Θεού μόνο με την ενεργοποίσηση όλων του των δυνάμεων, δυνατοτήτων και εφέσεων του προς ολοκληρωτική αγάπησή του.

Ο συνεχής και μόνιμος προσανατολισμός της ανθρώπινης υπάρξεως στον Θεό χαρακτηρίζεται ως απλότητα. Η ασκητικότητα και η εγκράτεια δίνει εσωτερική ενότητα και χαρακτηρίζει τους αληθινούς φίλους του Θεού, τους απλούς και όχι απλοϊκούς.
Μοναχός κατά άλλη έννοια σημαίνει ο απόλυτα συγκεντρωμένος στον Θεό, πού προέρχεται από τη σημιτική ρίζα ενοποιώ, είμαι ένας, μοναδικός, μονήρης, δοσμένος όλος στον Θεό.

Στ’ αραμαϊκά, συριακά και κοπτικά μοναχός σημαίνει επίσης ο εκλεκτός, ο ένας, ο ασκητής-αγωνιστής.

Ο άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης μοναχούς ονομάζει όσους έχουν αμέριστη και ενιαία ζωή, πού τους ενώνει στις ιερές συνάξεις, σε μία θεϊκή μονάδα και φιλόθεη τελείωση. Ο μοναχός κατευθύνει σταθερά τη ζωή του στον Θεό. Αποστολή του μονάχου είναι να ομοιωθεί με τον Θεό, να ενωθεί, να θεωθεί.
Ο αββάς Αλωνάς λέγει: Αν ο άνθρωπος δεν πει στην καρδιά του ότι αυτός μόνο και ο Θεός είναι σε αυτόν τον κόσμο, δεν πρόκειται να βρει ανάπαυση. Πρόκειται για μία αγία μοναξιά και όχι για νοσηρή απομόνωση. Δεν έχει τα στοιχεία της αφιλαδελφίας και αφιλανθρωπίας, αλλά προέχει η αυτογνωσία και η φιλοθεΐα. Ο μοναχός προσεύχεται για τους αδελφούς του και δεν μπορεί να μη τους αγαπά όλους.

Έτσι παρότι ο αληθινός μοναχός είναι μόνος δεν πάσχει από μοναξιά, ενώ ο σύγχρονος άνθρωπος των πολύβουων και πολυάνθρωπων μεγαλουπόλεων, πού συνωθείται καθημερινά από πλήθη κόσμου, πάσχει τρομερά από σκληρή και αφόρητη μοναξιά.
Μία άλλη σημασία της λέξεως μοναχός κατά την ελληνική αρχαιότητα είναι ο αυθύπαρκτος, ο ελεύθερος, ο απόλυτα μεμονωμένος, ο μονήρης. Αργότερα είχε και την έννοια άγαμος, αλλά και του έχοντος μόνο ένα ιμάτιο, μοναχίτων.

Προσωπικά μου αρέσει η ερμηνεία ότι μοναχός σημαίνει αυτός πού έχει δώσει όλη την καρδιά του στον Θεό, έχει εσωτερική ενότητα και πλήρη αφοσίωση στον Θεό και δεν είναι διχασμένος και δίψυχος.

Δίνονται και άλλες ενδιαφέρουσες ερμηνείες, προερχόμενες από τα συριακά. Μοναχός λέγεται αυτός πού εκούσια επιλέγει την αγαμία, αυτός πού έχει μονότροπη ζωή, αυτός πού έχει μία ιδιαίτερη σχέση με τον Μονογενή Υιό και Λόγο του Θεού.
Σ’ εβραϊκά κείμενα μοναχός σημαίνει και μοναδικός, αυτός πού εξελέγη από τον Θεό, αυτός πού είναι απόλυτα αφοσιωμένος στην εκπλήρωση του θείου θελήματος, με το όποιο μερικές φορές δεν συμφωνεί η ανθρώπινη λογική.

Ο Θεός είναι μόνος και ο άνθρωπος του Θεού μόνος, ο ένας υπάρχει για τον άλλο, ο ένας αναφέρεται στον άλλο. Πρόκειται για μία υπέροχη, μεγαλειώδη και καταπληκτική κατάσταση και εικόνα.
Τελικά μοναχός σημαίνει μόνος; Μόνος, αλλά όχι όμως αυτόνομος, ως δήθεν δεδικαιωμένος και αποστρεφόμενος τους αδελφούς του. Η μοναστική εξωτερική μόνωση θα πρέπει να σχετίζεται απαραίτητα με την ενοειδή εσωτερική ζωή.

Κατά τον όσιο Μακάριο τον Αιγύπτιο μοναχός σημαίνει ό μόνος, πού δεν έχει γυναίκα, πού άφησε τον κόσμο εξωτερικά κι εσωτερικά, δηλαδή τα κοσμικά πράγματα και το κοσμικό φρόνημα. Μοναχός επίσης λέγεται γιατί συνεχώς επικαλείται τον Μόνο Θεό, αγωνιζόμενος να έχει μονοειδή λογισμό, στραμένο μόνιμα στον Θεό, μη καταδεχόμενος λογισμούς κακίας…
Τα παραπάνω έγραψα στη ταπεινή Καλύβη μας ένα βραδυνό πού έβρεχε, παραμονές Χριστουγέννων, υστέρα από τη μελέτη του βιβλίου του Ο. F. Boumarhnou «Μοναχός εστί…».

Δεν ξέρω αν σας έδωσα να καταλάβετε τί σημαίνει μοναχός. Αυτό πού γνωρίζω όμως είναι και αταπεινόλογα καταθέτω, πώς ενώ φορώ το ράσο του μονάχου 35 έτη, μοναχός αληθινός ακόμη δεν έγινα. Παρακαλώ εύχεσθε να μονάσω πραγματικά.


μοναχός Μωυσής Αγιορείτης

Read Full Post »

img_0103b.jpgΜοναχός γίνεται όποιος είναι έξυπνος, μου είχε πει κάποτε ο Γέροντας και είχα αντιδράσει.
Ο Θεός στέλνει ένα σύννεφο, την ώρα της κουράς, και σε θολώνει, για να σε κάνει δικό του, γιατί διαφορετικά θα το έβαζες στα πόδια, συνέχισε.

Να ζεις πια για τον Θεό και για τους άλλους, αυτό σημαίνει μοναχός. Να μη φοβάσαι τίποτε. Να μη δειλιάζεις. Να μην έχεις ένα σωρό επιθυμίες. Να μη ζεις για τη φτήνια και τη μετριότητα. Να έχεις ένα βουνό αρετής μπροστά σου και συ να κάθεσαι στους πρόποδες και ν’ ασχολείσαι με λεπτομέρειες, αυτές οι καθυστερήσεις είναι και κακομοίρικες και λυπητερές και φτωχές.
Πήγε ένας μοναχός σ’ ένα κελί που ήταν καθαρό, περιποιημένο, αρχοντικό και επίσημο.

Είπε: Όπως είναι η καρδιά του Γέροντος, έτσι είναι και το κελί του.
Πήγε μετά σ’ ένα άλλο που ήταν ακατάστατο, αραχνιασμένο και άνω-κάτω.

Είπε: Ο Γέροντας είναι καλός, ασχολείται συνέχεια με τα πνευματικά και δεν έχει καθόλου καιρό για τα υλικά.
Ήταν αγαθός ο μοναχός αυτός και τα έβλεπε όλα όμορφα.
Ότι είσαι, αυτό βλέπεις, ότι ζητάς, αυτό βρίσκεις.
Αν έλθεις στο Άγιον Όρος και ζητάς να βρεις αρετή, θα ψάξεις και θα την ανακαλύψεις. Αν ζητάς σκάνδαλα, θα τα βρεις. Αν ο φακός σου ζητά να τραβήξει φυσικές καλλονές, πολυκαιρισμένα κτίρια, μπαλκόνια στον αέρα, σταυρούς γυρτούς, ακρογιαλιές, αρχαίες εικόνες, ώριμες μορφές, δεν θα δυσκολευτεί καθόλου να τα συναντήσει.
Όμως το πραγματικό, το άλλο Άγιον Όρος θ’ αγρυπνεί μυστικά και θα υφαίνει την ιστορία του υπόγεια και σιγαλά.
Αυτή λοιπόν την κρυφή μακαριότητα του αξίζει και πρέπει να την εκθέσουμε στη θέα των περιέργων, των παράξενων και ακόμη και των καλοδιάθετων; Σε τι ωφελεί επιτέλους η δημοσιότητα της ιερότητας; Ας μείνει και κάτι αλεηλάτητο, άβατο και βουβό. Εξάλλου σίγουρα δεν θα ωφεληθεί και κανένας από τη διαφήμιση της μυστικής ζωής του άλλου, αν δεν θελήσει ν’ αγωνιστεί ο ίδιος και δεν επαναλάβει μαζί με τον παλιό αββά πως αυτός είναι μόνος κι ο Θεός.
Η αγιότητα δεν είναι μεταδοτική.
Το κήρυγμα του Αγίου Όρους, το καλύτερο, θα παραμένει πάντα η εύλαλη σιωπή του περισσότερο, παρά τα φάλτσα τα δικά μας, τα οποία ελπίζω θα μου συγχωρέσει η αγάπη του Θεού και η μεγάλη καρδιά των ζωηρών αυτών παιδιών που λέγονται αγιορείτες πατέρες.


Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης


Read Full Post »


Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

στη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 8/8/2010

99.jpg

Μεγάλες φυσικές καταστροφές με τεράστιες δυσμενείς οικολογικές συνέπειες, με πολλούς θανάτους, δημιουργούν ανησυχία, φόβο και αγωνία. Κάποιοι μιλούν για «σημεία των καιρών» και για «το τέλος του κόσμου». Κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν ζούμε σε μία δύσκολη εποχή και ότι δεν χρειάζεται μεγάλη εγρήγορση.

Ο κόσμος πέρασε και άλλες δύσκολες καταστάσεις. Το τέλος του κόσμου κάποτε θα έλθει. Δεν μπορούμε να το ορίσουμε εμείς. Κανείς δεν γνωρίζει πότε θα έλθει. Σε κανέναν ποτέ δεν αποκαλύφθηκε από το Θεό. Η ερμηνεία των «σημείων των καιρών» είναι δύσκολη και δεν είναι έργο του κάθε ευφάνταστου θρησκόληπτου και φανατικού.

Για τις τραγωδίες του κόσμου δεν ευθύνεται ο Θεός. Ο Θεός δεν είναι τιμωρός, εκδικητικός, φθονερός και σαδιστής. Για ορισμένα κακά ευθύνεται ο άνθρωπος, που έκανε κακή χρήση της ελευθερίας του. Ακόμη και για κάποια δυσμενή καιρικά φαινόμενα, λέγουν οι επιστήμονες, ευθύνονται οι άνθρωποι με την κατάχρηση και παράχρηση, την υπερκατανάλωση, τον πλεονασμό και κορεσμό, τη σπατάλη, την ασυδοσία και την απροσεξία.

Είναι γεγονός πως οι πόλεις έχουν γίνει αφιλόξενες, κουραστικές, παγερές και ξένες.

Κλοπές, εγκλήματα, θόρυβος, ταραχή, ανταγωνισμός, ασυνεννοησία, άγχος, ανεργία, ταλαιπωρία. Η μόλυνση του περιβάλλοντος έχει περάσει στα μάτια και τις καρδιές των ανθρώπων.

Καχυποψία, υστεροβουλία, πονηρία, ζηλοφθονία, ασέβεια και κακεντρέχεια δυστυχώς επικρατεί. Η ηθική ποδοπατιέται. Η πολλή ελευθερία έδωσε ασυδοσία. Ο νους του ανθρώπου έχει σκοτιστεί από το συνεχές και ασταμάτητο κυνηγητό της σάρκας, του χρήματος και της δόξας. Όραμα του νεοέλληνα έγινε η υπεραφθονία, ο υπερκαταναλωτισμός, ο ευδαιμονισμός. Να περνάμε καλά σήμερα και τίποτε άλλο. Με τη συσκότιση της λογικής και την αποχαύνωση του κόσμου έρχεται μία πρόγευση της κόλασης.

Ο άνθρωπος αυταπατάται με το να νομίζει πως κάνοντας ό,τι θέλει ότι είναι και τέλεια ελεύθερος. Κάποιοι τον ξεγέλασαν με νόθες υποσχέσεις και φαντάζεται ότι είναι πράγματι ελεύθερος δίχως αρχές, ηθική και όρια. Ελευθερία είναι να επιλέγεις όχι απλά το καλό, πάντα το καλύτερο, και να πορεύεσαι προς την αλήθεια και την τελειότητα και όχι συνεχώς να παρασύρεται από το εύκολο κακό.

Κάποιοι επιτήδειοι κατάφεραν να πείσουν τους πολλούς ότι είναι ελεύθεροι …; Υπάρχουν όμως και σήμερα αυτοί που δεν αγάπησαν το σκοτάδι και που είναι πραγματικά ελεύθεροι και ας αποτελούν μειοψηφία. Πολλοί δυστυχώς έχουν παρασυρθεί από το ωραία τυλιγμένο δώρο της «ελευθερίας» και ενώ έχουν χάσει τον πόλεμο κατά του κακού συνεχίζουν να νομίζουν ότι είναι νικητές.

Φθάσαμε μάλιστα στο σημείο να θεωρούνται όσοι αντιστέκονται σε αυτήν την επικίνδυνη κατρακύλα της διαφθοράς οπισθοδρομικοί, καθυστερημένοι και καταπατητές της ελευθερίας των «ελευθέρων». Σήμερα χάρη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών λησμονούνται οι ηθικές αξίες.

Είναι σπάνιο να υπερασπίζεται το ιερό και ωραίο, το ηθικό και αληθινό και σύνηθες φαινόμενο είναι να ειρωνεύεται και σπιλώνεται ότι το καθαρό και όσιο. Οι νέοι με τη συναρπαστική γοητεία αυτής της «ελευθερίας» παγιδεύονται στον πανσεξουαλισμό, τα ναρκωτικά, το αλκοόλ και λοιπά. Ύψιστος σκοπός της ζωής τίθεται η καλοπέραση, η εύκολη ζωή, η διασκέδαση και αυτό ονομάζεται ευτυχία.
Τα ποσοστά ευθύνης για τη δυσκολία των καιρών δεν ανήκουν μόνο στους ηγέτες αλλά και στον καθένα μας, όταν επιλέγουμε έναν τρόπο ζωής «ελεύθερο» εύκολο, ανίερο, πρόχειρο, μέτριο, επιπόλαιο. Αξίζει κανείς να αντισταθεί στο ρεύμα που κατηφορίζει στη ρηχότητα. Οι νέοι είναι πλασμένοι για ανώτερα ιδανικά. Όλοι αξίζουμε μία καλύτερη τύχη. Έχουμε λησμονημένες δυνάμεις, ας τις επανενεργοποιήσουμε. Ο θερμός Αύγουστος θα δροσίσει.

Πηγή

http://agioritikesmnimes.pblogs.gr/2010/08/662126.html

Read Full Post »

25254_112232775459211_100000174666109_282883_1060317_n.jpg
Ο πόνος αρχίζει στο κήπο της Εδέμ. Η παράλογη υπακοή στο δαίμονα και η υπερήφανη ανυπακοή στο Θεό είναι η αρχή του πόνου στη ζωή των ανθρώπων. Η τραγωδία εισέρχεται στον κόσμο. Συγκρούεται ο άνθρωπος με το Θεό. Διακόπτεται ο άνετος διάλογος Αδάμ και Θεού. Χάνεται ο παράδεισος.
Αρχίζει ο κόπος, η λύπη, ο στεναγμός.

Τη γυμνότητά του αισθάνθηκε ο Αδάμ μετά την αμαρτία της παρακοής και τη γεύση του κακού. Η αίσθηση της γυμνότητάς του σημαίνει αντίληψη της τρεπτότητας και τρωτότη­τας, έλλειψη προστασίας, κατανόηση του πόνου της αποδεσμεύσεώς του από το Θεό. Μπορούσαν να θεραπευτούν οι πρωτόπλαστοι με τη μετάνοια.

Δεν το έπραξαν όμως. Γιατί; Θέλησαν να δικαιολογηθούν, ν’ ακολουθήσουν δικό τους δρόμο, πιο σύντομο, πιο εύκολο, δίχως Θεό. Παγιδεύτηκαν οικτρά στο δραματικό πόνο της μοναξιάς, της θεώσεως δίχως Θεό, της παράλογης αυτοθεώσεως. Η θεοδώρητη επιθυμία θεώσεως των πρωτοπλάστων εκμεταλλεύθηκε από τον πανούργο δαίμονα, που θέλησε να τους προσφέρει μία δική του ταχύρρυθμη ισοθεΐα κι έτσι τους απάτησε και τους θανάτωσε.

Η νοσταλγία του απολεσθέντος παραδείσου δημιουργεί δάκρυα πικρά, πόνο δυνατό, πόνο που μπορεί όμως να θεραπεύσει τον αμαρτωλό. Και τότε να έχουμε το παράδοξο, αντιφατικό και οξύμωρο: Υγεία στην ασθένεια! Με την κατάφαση του πόνου, όχι μαζοχιστικά, όχι παθητικά, όχι μοιρολατρικά, αλλά με βεβαία πίστη, με επίγνωση, με υπομονή, ως θεϊκή δοκιμασία και παιδαγωγία, και όχι ως τιμωρία, που επεξεργάζεται λύτρωση και σωτηρία. Γεννιέται έτσι ένας άλλος πόνος.

Αγαπάς και πονάς, ταπεινώνεσαι και πονάς, υποχωρείς και πονάς. Πονάς όμως διαφορετικά, γλυκά, κερδοφόρα. Το ν’ αγαπάς αληθινά σημαίνει να θυσιάζεσαι. Αποτελεί μία ιδιαίτερα φιλόπονη εργασία, όπως και να ταπεινώνεσαι. Αγαπώντας ενδυναμώνεσαι και χαίρεσαι. Έχεις μια βαθειά ικανοποίηση. Μιλώντας για «χαρμολύπη» και «χαροποιό πένθος», κατά τις ωραίες εκφράσεις των νηπτικών κειμένων της Εκκλησίας μας, δεν παραδοξολογούμε.

Ο πόνος και η συνειδητή κατάφαση σε αυτόν προσφέρει πολύτιμη γνώση, μεγάλη εμπειρία. Η εγνωσμένη παραδοχή της παθολογίας μας θα μας δώσει την υπέροχη και απαραίτητη για την πνευματική ανάβαση αυτογνωσία. Η γνήσια πνευματική ζωή είναι μία ηθελημένη απόσπαση από τον ψεύτικο εφησυχασμό της καλοπέρασης και η είσοδος σε μία καλή αγωνία και ήρεμη ανησυχία, όπως έλεγε ο μακαριστός Γέροντας Παΐσιος Αγιορείτης, από την επανάπαυση και τη νωχέλεια σε μία ζωή όλο ωραίες αλλαγές. Μία πορεία προς συνάντηση του πλησίον, που κι εκείνος αγωνιά, άγχεται, δυσκολεύεται, προβληματίζεται, βασανίζεται και πονά.

4898_1163237523268_1297768466_451775_6956524_n.jpgΟ πόνος λιχνίζει και τελειοποιεί τον άνθρωπο. Ο πόνος από τους άλλους, διά πικρών λόγων και σκοτεινών έργων, συχνά είναι πιο σκληρός και από την ασθένεια και από το πένθος. Πονά πολύ ο αταπείνωτος άνθρωπος όταν τον υποτιμούν, τον παρεξηγούν, τον μειώνουν, τον ειρωνεύονται, τον κουτσομπολεύουν, κατακρίνουν και συκοφαντούν. Οι συνεχώς κρίνοντες και κατακρίνοντες ασύστολα τους πάντες και τα πάντα, δίχως καμιά περίσκεψη κι αιδώ, καταδικάζοντάς τους αναπολόγητα, αμαρτάνουν φοβερά και θέτουν μεγάλο βάρος πάνω τους. Πονούμε τους άλλους, αλλά πονάμε κι εμείς.

Η συνεχής εξουσιαστικότητα στη ζωή δημιουργεί έντονη εχθρότητα, αντιπαλότητα και αντίδραση. Οι εξουσιαστές συνήθως είναι άσπλαχνοι εγωιστές, με υπερβολική εσωτερική ένδεια, που προσπαθούν να την καλύψουν με πράξεις ισχύος. Ο ανόητος άνθρωπος θέλει να γίνει μεγάλος, κάνοντας τους άλλους μικρούς. Ο μεγάλος χριστιανός συγγραφέας Ντοστογιέφσκυ ορθά λέει πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν διαπράξει ποτέ τους έγκλημα και όμως είναι χειρότεροι από εγκληματίες. Μερικοί πεθαίνουν χωρίς να ζήσουν. Λησμονούν ότι είναι άνθρωποι, εικόνες Θεού.

Ο ψυχικός πόνος είναι μια κραυγή της ψυχής για βοήθεια. Μας καλεί να εντείνουμε την πνευματική όραση και ακοή εντός μας. Δεν πρέπει απρόσεκτα να προσπεράσουμε αυτό το κάλεσμα και να παραβλέψουμε το μήνυμα. Όπως ένας πόνος του σώματος μας δηλώνει ότι κάτι συμβαίνει στον οργανισμό μας και οδηγούμαστε στο γιατρό και τις σχετικές εξετάσεις, έτσι καλούμεθα ν’ αποκρυπτογραφήσουμε το σήμα του ψυχικού πόνου με τη συνδρομή μάλιστα της κατάλληλης μελέτης, της προσευχής και της βοήθειας του έμπειρου πνευματικού.



Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου.


πηγή

http://vatopaidi.wordpress.com/

Read Full Post »

clandestine_school.jpgΔεν θα πω τίποτε νέο σήμερα αν πω ότι οι πλείστοι πολίτες αυτής της χώρας από καιρό έχουν απογοητευθεί από τους πολιτικούς, ακόμη και από την πολιτική.

Η καταρράκωση των θεσμών, η αποϊεροποίηση των πάντων, η ισοπέδωση του λαϊκισμού και η αναλγησία της κρατικής εξουσίας πίκραναν πολλούς πολύ, τους άφησαν με τα παράπονά τους, τον καημό τους και την αγωνία τους.

Ο λεγόμενος και θεωρούμενος πνευματικός κόσμος, όπως ξαναείπαμε, ένοχα σιωπά. Τι φοβάται άραγε; Φοβάται τον Καίσαρα και δεν φοβάται τον Θεό; Κανείς δεν μιλά για κραυγαλέες διαμαρτυρίες προς δημιουργία εντυπώσεων. Δραματοποιημένες θεατρικές κινήσεις προς επικρότηση, επιβράβευση και χειροκρότημα, άλλα για άφοβη κατάθεση ειλικρινούς γνώμης για τα διάφορα τεκταινόμενα.

Κατά το ελληνικό Σύνταγμα, η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του κράτους (άρθρο 16). Σκοπός της παιδείας δεν είναι άλλος από την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων. Η παιδεία στόχο και σκοπό έχει «την ανάπτυξη» της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλαση σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες».

Σήμερα, αγαπητοί μου, τα σχολεία όλων των βαθμίδων, διαπλάθουν χρηστούς χαρακτήρες; Αυτή είναι η συνταγματική υποχρέωση όλων των δασκάλων μας. Φαίνεται ότι απέτυχε το εκπαιδευτικό μας σύστημα.

Παιδάκια καπνίζουν στο δημοτικό, παίρνουν ναρκωτικά στο γυμνάσιο, έχουν ολοκληρωμένες ερωτικές σχέσεις με διάφορα πρόσωπα στο λύκειο, ρίχνουν μολότοφ στο πανεπιστήμιο. Η παιδεία προτείνει επίμονα ως πρότυπα ενάρετους και ηθικούς χαρακτήρες;

Παιδεία δεν είναι ξερές γνώσεις. Σκέτη αποστήθιση, προσωρινή παπαγαλία, τυπική παρακολούθηση. Η διδασκαλία απευθύνεται και στον νου και στην ψυχή, στο ήθος και στο ύφος του νέου ανθρώπου, και δημιουργεί μια υγιή και ολοκληρωμένη προσωπικότητα.

Σήμερα, αν κάποιος μιλήσει για εθνική συνείδηση, ειρωνεύεται με αρκετά σκληρά χαμογέλα. Οι κουλτουριάρηδες, οι διανοητές, οι προοδευτικοί, οι μοντέρνοι κατάφεραν να πείσουν πως ο πατριωτισμός είναι σοβαρή ασθένεια. Κάποιοι πολιτικοί μας, λόγω πρόσφατης ανάγκης, επανέφεραν στο λεξιλόγιό τους τη λέξη πατρίδα. Δεν λέω ότι ήταν λίγοι και αυτοί που κατά καιρούς την καπηλεύτηκαν. Μερικοί αισθάνονται ξένοι στον τόπο τους.  Άλλοι ντρέπονται που είναι  Έλληνες. Η Ελλάδα τα ‘χασε με τα ίδια τα παιδιά της.

Περιγελάστηκε οικτρά και η παροχή θρησκευτικής συνείδησης στα σχολεία. Είναι αλήθεια πως μερικές φορές δεν ήταν κατάλληλος ο τρόπος των δασκάλων και των θεολόγων. Άλλοτε δεν πίστευαν καλά αυτό που παρέδιδαν και άλλοτε δεν το παρουσίαζαν καθόλου καλά. Το θέμα είναι αρκετά σοβαρό.

Δυστυχώς το μάθημα των θρησκευτικών, από τα χρόνια τα δικά μου, ήταν «η ώρα του παιδιού». Φυσικά πάντοτε υπήρχαν και υπάρχουν φιλότιμες προσπάθειες και εξαιρετικές εξαιρέσεις. Πάντως τα ανήσυχα παιδιά μας παρασύρθηκαν εύκολα σε ανατρεπτικές ιδέες, κάπως αναρχικές και ανεξάρτητες, και τους άρεσε ή βόλευε μία δίχως ενοχλήσεις και υποχρεώσεις εύκολη αθεΐα. Δεν δόθηκε αρκετός χρόνος για απάντηση της ουσίας, της καθαρότητας του ευαγγελίου, της ωραιότητας του Χριστού και της σεμνότητας και ταπεινότητας της Ορθοδοξίας.

Τώρα γονείς μετανοημένοι στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά εκπαιδευτήρια με ακριβά δίδακτρα, παρά τις οικονομικές τους δυσκολίες, για να ακούσουν κάτι για Χριστό και Ελλάδα. Υπάρχει απαξίωση στη δημόσια εκπαίδευση γενικά. Οι ταγοί μας συνεχίζουν επιμελημένα τη σιωπή τους.

Κάποιοι επισταμένα χτυπούν την ελληνικότητα της Ελλάδας. Αποβλέπουν στην αποδιοργάνωση της συνοχής της, όπως εύστοχα ειπώθηκε. Η παιδεία μας θα πρέπει να ξαναβρεί τον ανυψωτικό ρόλο της. Έχουμε έξυπνα και ενθουσιώδη νιάτα δίχως ορθή υποστήριξη.

Τα νιάτα είναι πλασμένα για τον ηρωισμό. Τα αδικήσαμε. Λύση δεν είναι το κάψιμο, το σπάσιμο, η αναρχία και η ασυδοσία. Με το να χαϊδεύεις πάθη, ένστικτα και αυτιά δεν συνδράμεις σε αγώνες διόρθωσης, αλλά αυτοκαταστροφής. Να πούμε όλη την αλήθεια με πόνο, παραδοχή, αγάπη και παραμόρφωση. Είναι καιρός να αντισταθούμε στην κατρακύλα. Η αλήθεια θα σώσει όλους μας. Η παιδεία είναι για να ανορθώνει, να δημιουργεί αντιστάσεις και αληθινά ελεύθερα πνεύματα.



μοναχός Μωυσής, αγιορείτης

Read Full Post »

Older Posts »