Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘ορθοδοξία’

 

Νέο σταθμό για την Ορθοδοξία στην Αυστρία αποτελεί η υπογραφή στην Ελληνορθόδοξη Μητρόπολη, στην ιστορική συνοικία των Ελλήνων στο κέντρο της Βιέννης, σύμβασης, βάσει της οποίας αρχίζει από την 1η Ιουλίου 2011, η λειτουργία της Ορθόδοξης Θρησκευτικής Υπηρεσίας στις αυστριακές Ένοπλες Δυνάμεις.

Τη σύμβαση, στο πλαίσιο ειδικής τελετής, υπέγραψαν ο Ελληνορθόδοξος Μητροπολίτης Αυστρίας Έξαρχος Ουγγαρίας και Μεσευρώπης Μιχαήλ, ως εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου και ως πρόεδρος της Ορθόδοξης Επισκοπικής Διάσκεψης Αυστρίας και ο γενικός διευθυντής Δημοσίων Σχέσεων του αυστριακού υπουργείου Άμυνας.

Πρόκειται για φιλόδοξο εγχείρημα, αρχικά σε πιλοτική μορφή μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου του 2012, στις στρατιωτικές μονάδες Βιέννης και περιχώρων, όπου, από τους υπηρετούντες 60 ορθοδόξους αξιωματικούς, οι 50 είναι ελληνικής καταγωγής, με στόχο να επεκταθεί και στα υπόλοιπα οκτώ αυστριακά ομόσπονδα κρατίδια.

Της Υπηρεσίας θα ηγείται ο Ελληνικής καταγωγής υφηγητής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Βιέννης Αλέξανδρος Λάπιν, ο οποίος είναι συγχρόνως και καθηγητής Ορθόδοξης Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο του Πρέσοφ και στην Παιδαγωγική Ακαδημία Βιέννης, έχοντας πλούσιο συγγραφικό έργο στον τομέα της ηθικής, βιοηθικής, ειρήνης και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Παρόμοια Ορθόδοξη Θρησκευτική Υπηρεσία υπήρχε στις ένοπλες δυνάμεις της Αυστρουγγαρίας πριν από την κατάρρευσή της Αυτοκρατορίας το 1918, όταν ο αριθμός των ορθοδόξων πιστών στην επικράτειά της άγγιζε τα έξι εκατομμύρια.

Μάλιστα ο προϊστάμενος του ελληνορθόδοξου ναού του Αγίου Γεωργίου στη Βιέννη ήταν παρών, μαζί με τον ρωμαιοκαθολικό, τον ευαγγελικό ιερέα και τον αρχιραβίνο, κατά την ορκωμοσία των στρατιωτών για τον Α ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ενόψει της ραγδαίας αύξησης των ορθόδοξων πιστών στην Αυστρία, που σήμερα φτάνουν τις 500.000, αριθμός που αναδεικνύει την Ορθόδοξη Εκκλησία σε δεύτερη αριθμητικά Εκκλησία, μετά τη Ρωμαιοκαθολική, οι προσπάθειες δημιουργίας Ορθόδοξης Θρησκευτικής Υπηρεσίας στον αυστριακό Στρατό είχαν αρχίσει πριν τρία χρόνια με πρωτοβουλία του Μητροπολίτη Μιχαήλ και οι σχετικές διαβουλεύσεις και διαδικασίες ολοκληρώθηκαν πριν από ένα μήνα.

Για την προσφορά του ως ιερωμένος επί 40 χρόνια, ως Επίσκοπος επί 25 χρόνια και ως Μητροπολίτης και Έξαρχος του Οικουμενικού Πατριαρχείου επί 20 χρόνια, όπως και για τη συμβολή του στην ανάδειξη της Ορθοδοξίας σε Εκκλησία μισού εκατομμυρίου πιστών στην Αυστρία, αλλά και στο σημαντικό ρόλο του στην αναβίωση της Ορθοδοξίας στην Ουγγαρία, ο Μητροπολίτης Μιχαήλ είχε τιμηθεί πρόσφατα από τον ομοσπονδιακό πρόεδρο της Αυστρίας Χάιντς Φίσερ, με την ανώτατη τιμητική διάκριση, τον Ανώτερο Χρυσό Ταξιάρχη μετά Αστέρος του Τάγματος Αξίας της Αυστριακής Δημοκρατίας.

 

ΠΗΓΗ

ΡΟΜΦΑΙΑ

Read Full Post »

Με λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια εορτάστηκε σήμερα στη Ρωσία η εορτή της Αναστηλώσεως των εικόνων, στον Καθεδρικό Ιερό Ναό του Σωτήρος της Μόσχας.

Της πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας προεξήρχε ο Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρωσίων κ. Κύριλλος, συμπαραστατούμενος από τον Μητροπολίτη Κρουτίσης κ. Ιουβενάλιο, Βολοκολάμσκ κ. Ιλαρίωνα, Φιλιππουπόλεως Νήφωνα (Πατριαρχείο Αντιοχείας), Ίστρας Αρσένιο, Ζαραϊσκ Μερκούριο, Ντμιτρόφ Αλέξανδρο, Μπρονίτσκι Ιγνάτιο, Μοραβίτσκι Αντώνιο (Πατριαρχείο Σερβίας), Σολτσενογκόρσκι Σέργιο, Ποντόλσκ Τύχων, Παβλόφσκι – Ποσάντ Κύριλλο και Ορέχοβο Παντελεήμων.

Στη ομιλία του, ο Πατριάρχης Κύριλλος αναφέρθηκε στην πνευματική σημασία και ιστορία της εορτής της Αναστηλώσεως των εικόνων.

Μεταξύ άλλων τόνισε, ότι «τίποτα δεν έχει αλλάξει από τα αρχαία χρόνια. Και σήμερα το μυαλό μας βομβαρδίζεται από πληροφορίες, οι οποίες προσπαθούν να καταστρέψουν την ορθόδοξη πίστη. Δεν υπάρχει κάτι καινούργιο – τα πάντα είναι όπως ήταν και πριν από δύο χιλιάδες χρόνια».

«Σήμερα, όπως και στο παρελθόν οι προσπάθειες αποδυναμώσεως της πίστεως, γελοιοποιήσεως και προσβολής αυτής ως στερημένης της βιωσιμότητας και μη αναγκαίας για τον σύγχρονο άνθρωπο, πότε δεν στέφθηκαν με επιτυχία. Διότι ο Ίδιος ο Θεός έδωσε στους ανθρώπους το δώρο της πίστεως και Αυτός είναι ο Οποίος βοηθά κάθε πιστό να διαφυλάσσει αυτό το δώρο», πρόσθεσε χαρακτηριστικά ο Πατριάρχης Κύριλλος.

Εν συνεχεία υπογράμμισε, ότι «θα αναρωτηθούν μερικοί, και γιατί πρέπει να έχουμε πίστη; Γιατί την χρειάζεται ο σύγχρονος άνθρωπος, όταν έχει την δύναμη του λόγου, τη δύναμη της τεχνολογίας, τη δύναμη του χρήματος κ.α. Μήπως, με βάση όλες αυτές τις δυνάμεις θα μπορέσουμε να καταστήσουμε ευτυχή τον άνθρωπο, και να χτίσουμε τη Βασιλεία των Ουρανών στη Γη χωρίς τον Θεό;»

«Όλη η πορεία του ανθρωπίνου γένους δείχνει, ότι ο στόχος αυτός είναι αδύνατον να επιτευχθεί με ανθρώπινα μέσα. Η βασιλεία των Ουρανών είναι χτισμένη πάνω στη δύναμη του Θεού, ως απάντηση στην πίστη μας», πρόσθεσε ο κ. Κύριλλος.

Επίσης, ανέφερε: «Η βασιλεία του Θεού είναι κάτι που οι άνθρωποι συνειδητά η ασυνείδητα αντιλαμβάνονται ως σκοπός της ύπαρξής τους, ως την ανώτερη ευτυχία. Και η πίστη είναι εκείνη που δίνει στους ανθρώπους την ευκαιρία για την επίτευξη αυτού του στόχου».

Κλείνοντας, ο Προκαθήμενος της Ρωσικής Εκκλησίας τόνισε: «Σήμερα που εορτάζουμε τον Θρίαμβο της Εκκλησίας, θα επαναλάβω και εγώ από την πλευρά μου, αυτό που είπαν οι πατέρες κατά τον 8ο – 9ο αιώνα, αλλά και στους επόμενους. Να έχουμε πάντα την ελπίδα μας στον Χριστό, διότι Αυτός μας έδωσε το μεγαλύτερο θησαυρό, αυτόν της Ορθοδόξου πίστεως, η οποία μας προστατεύει από κάθε πειρασμό.»

Αξίζει να σημειωθεί, ότι μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας ο Πατριάρχης προσέφερε σε δύο Ρώσους Αστροναύτες μια εικόνα της Παναγίας του Καζάν, για την διαστημική αποστολή που θα γίνει με αφορμή τα 50 χρόνια από την πρώτη επανδρωμένη διαστημική πτήση.

 

ΠΗΓΗ

ΡΟΜΦΑΙΑ

Read Full Post »

23713_1210796398429_1484328068_458822_4511476_n.jpg

Εχω  την  Ορθοδοξία βαθιά μέσα στην καρδιά μου. Είμαι γεμάτη απο την Ορθόδοξη πίστη μας, με πλημμυρίζει η Ορθόδοξη Αλήθεια. δεν υπάρχει  καμμία αμφιβολία πως κάθε Ελληνική ψυχή πάλλεται απο την Ορθοδοξία.

Ολόκληρη η Ελλάδα είναι ένα μεγάλο γαλάζιο εικονοστάσι  της ορθόδοξης Χριστιανοσύνης. Και πλανάται πολύ μακράν της πραγματικότητας – της ιστορικής και της σύγχρονης πραγματικότητας – όποιος υπόπτως  πιστεύει  και  ευμεθόδως  διαδίδει άλλα.

Ορθοδοξία και Ελληνισμός είναι ΕΝΑ!

Η Ορθοδοξία ήταν πατρίδα σε κάθε σκλαβιά. Η πατρίδα μας ήταν η Ορθοδοξία…

Πιστεύω  ακράδαντα  οτι πιό στέρεη και δυνατή γέφυρα που θα ενώνει τις ψυχές των λαών, των αδελφών Ορθοδόξων  λαών, δεν μπορεί  να υπάρξει απο την ίδια μας την πίστη, την κοινή Αληθινή Πίστη!

Το ιερό βήμα της Ορθοδοξίας  βέβαια, πάντα θα είναι η Ελλάδα  μας, ο Ελληνισμός. Και αυτό με πλημμυρίζει ελπίδα.


Ιωάννα Κ. Τσάτσου

34_%D0%F1%EF%F3%EA%F5%ED%E7%F4%DC%F1%E9.jpg

Read Full Post »

035589c.jpg
Η Κωνσταντινούπολη ήτανε η κιβωτός της Ορθοδο­ξίας, δηλαδή της αληθινής πίστης του Χριστού κ’ οι στρατιώτες που την φυλάγανε ήτανε «θεηγόροι οπλίται παρατάξεως Κυρίου». Πολλοί βασιλιάδες της θεολογούσανε και συνθέτανε ύμνους και τροπάρια, και κάμποσοι απ’ αυτούς καλογερέψανε, και πεθάνανε εν μετανοία στα μοναστήρια.
Το ίδιο κάνανε και πολλοί στρατηγοί, και πλήθος αμέτρητο στρατιώτες γινόντανε καλόγεροι κι’ ασκητάδες, και κρεμάζανε το σπαθί και το κοντάρι τους στο κελλί τους σαν άρματα αγιασμένα που διαφεντέψανε την πίστη του Χριστού.
Αληθινά, ο Χριστός δεν θέλει να πιάσουνε άρματα στα χέρια τους όσοι σηκώσανε τον σταυρό και τον ακολουθήσανε. Μα ο άνθρωπος είναι α­δύνατος, κ’ οι περιστάσεις της ζωής τον κάνουνε να συνταιριάζει μ’ αυτές τα λόγια του Χριστού. Οι περισσότε­ροι απ’ εκείνους τους πολεμιστές δεν ήτανε αιμοβόροι, κι’ ούτε θέλανε να σκοτώσουν είτε ν’ αρπάξουνε τα πράγματα των άλλων, αλλά πολεμούσανε για να μην μπούνε στο βασίλειό τους οι αλλόθρησκοι και καταλύσουνε την αληθινή πίστη.
Το παράδοξο είναι πως οι βυ­ζαντινοί θεωρούσανε πιο επικίνδυνους για την θρησκεία τους τους φράγκους που ήτανε Χριστιανοί, παρά τους τούρκους που ήτανε αλλόθρησκοι.
Οι φράγκοι είχανε ρημάξει την Πόλη κι’ ολόκληρο το βασίλειο στον και­ρό των Σταυροφόρων, κ’ ύστερα οι Καταλάνοι το φάγα­νε σαν την ακρίδα, έχοντας για σημαία τον σταυρό. Ό­ποιος θέλει να δει τί αντίχριστοι ήτανε αυτοί οι τυχο­διώκτες, οι Καταλάνοι, ας διαβάσει την ιστορία που έ­γραψε ένας Μουντάνερ, που ήτανε ο γραμματισμένος τους και θα ανατριχιάσει από τις παληανθρωπιές που κάνανε οι πατριώτες του για να πνίξουνε την Ορθοδο­ξία που τους είχε δώσει τη θρησκεία την οποία λέγανε πως είχανε, σκοτώνοντας και ληστεύοντας τους γραι­κούς που τους λέγανε αιρετικούς, αυτοί οι αληθινοί μα­θητές του Χριστού.
Όλοι οι υπήκοοι του Πάπα ερχόντανε στην Ανατολή ντυμένοι με προβατοπροβιά, ενώ ήτα­νε από μέσα λύκοι. Η υποκρισία και το κρυφοδάγκωμα ήτανε το μεγαλύτερο όπλο τους. Πονηροί, δίβουλοι, φα­νατικοί.
Ενώ οι τούρκοι κ’ οι άλλοι μωχαμετάνοι, μπο­ρεί νάχανε τη σκληρότητα που έχουνε οι άνθρωποι του πολέμου, μα είχανε και καλωσύνη, πολλά γενναία αι­σθήματα, αγάπη στη δικαιοσύνη, φόβο Θεού, επειδή ή­ταν πιο απλοί και ζούσανε πιο φυσική ζωή.
Για τούτο οι Πολίτες λέγανε: «Καλύτερα να δούμε στην Πόλη σαρίκι τούρκικο, παρά παπική μίτρα». επίσκοπος Εφέσου, στάθηκε ο Μάρκος ο Ευγενικός,πύργος της Ορθοδοξίας καταπάνω στην πανουργία της Ρώμης, καθώς κι’ ο μαθη­τής του Γεννάδιος ο Σχολάριος, ο πρώτος πατριάρχης ύστερ’ από την Άλωση, Έλληνας ορθοδοξότατος και σοφώτατος, που αξιώθηκε, όπως πρόβλεψε, να πάρει από τον σουλτάν Μωάμεθ τη θρησκευτική διοίκηση των Χριστιανών και να γίνει γενάρχης του έθνους των γραι­κών.
Αυτοί οι μακάριοι κι’ άλλοι όμοιοί τους εσώσανε την φυλή μας, όπως αποδείχθηκε από όσα ακολουθήσα­νε έως σήμερα. Οι τούρκοι πήρανε την επικράτεια, μα η θρησκεία μας, και μαζί της κ’ η φυλή μας, φυλάχθηκε και δεν χάθηκε. Ενώ αν παίρνανε την Πόλη οι φράγκοι, σύντομα θα σβύνανε και τα δυο, κι’ η πίστη μας κ’ η φυ­λή μας. Και για να φανεί αυτό καλά, θα αναφέρω λίγα λόγια του σοφού Κοραή που λέγει: «Δια την δεισιδαιμονίαν ταύτην μας ονειδίζουν (οι Δυτικοί), και εις αυτήν α­ποδίδουν το πείσμα του κοινού λαού να μην ενωθεί με τους Παπιστάς, και την σταθεράν αυτού αντίστασιν εις τους επιθυμούντας να τον ενώσωσιν αυτοκράτορας…
Εις την δεισιδαμονίαν όμως ταύτην (αν εγέννησε ποτέ τι καλόν η δεισιδαιμονία) χρεωστούμεν οι σημερινοί Γραικοί την ύπαρξίν μας, χωρίς το ευτυχέστατον τούτο πείσμα των προ ημών, και η δεισιδαιμονία ήθελεν αυξηθή επί πλέον, και τα πολυπληθή τάγματα των Δυτικών μοναχών έμελλον να καταβρωμίσωσι το έδαφος της ταλαιπώ­ρου Ελλάδος, και τα Νερωνικά της Ιεράς Εξετάσεως κρι­τήρια να φλογίζωσι τους Έλληνας, ως κατέφλεξαν πολλάς μυριάδας Δυτικών, και η Ανατολική Εκκλησία να υποταχθή ως εις κεφαλήν τον Πάπαν». Ας τα προσέξουνε καλά αυτά τα λόγια πολλοί από τους δικούς μας δυτικολάτρες, και μάλιστα θεολόγοι, καθηγηταί και κληρικοί…
hagia_sofia.jpg Μετά το πάρσιμο της Πόλης, μ’ όλο που ο τούρκος μας διοίκησε φρόνιμα, και με το φέρσιμό του, ακόμα και με τη θεοσέβειά του, μας έκανε να φυλάξουμε καλύτερα και με περισσότερο ζήλο την πίστη μας, δεν έπαψαν οι γραικοί να ονειρεύονται την ανάσταση του γένους και την πολιτική ελευθερία τους, προ πάντων στα μέρη που κυβερνούσανε σκληροί πασάδες.
Πολλοί αρματωλοί ζούσανε στα βουνά σαν θηρία, με τ’ άρματα στα χέρια μέρα νύχτα, θρεμμένοι με τις ιστορίες του Παλαιολόγου και της Αγιάς Σοφιάς, έχοντας για φυλαχτό την Πανα­γία, τον Άγιο Γιώργη και τον Άγιο Δημήτρη, μην παρατώντας την προσευχή, πιστεύοντας πως ο Χριστός ή­τανε μαζί τους, και στοχαζόμενοι πως βρισκότανε κοντά η μέρα της βασιλείας του Χριστού με την Ανάσταση του Ελληνικού γένους που εστερέωσε τη θρησκεία του.
Αυτοί οι καπιτανέοι δεν ήτανε για τον λαό μοναχά πολεμισταί της πατρίδας τους, μα και υπερασπισταί της πίστης μας, οι ίδιοι που πολεμήσανε στην Πόλη «υπέρ πίστεως και πατρίδος».
Ο αγωνιστής του Εικοσιένα Κασομούλης λέγει πως «η καταγωγή των είναι αρχαιότατη και κατεβαίνει από την εποχή της Βασιλείας» δηλαδή του Βυζαντίου. «Τα λείψανα ταύτα του στρατού, λέγει, ή με άλλους λόγους οι Αρματωλοί παρά των εντοπίων Ελλήνων καλούμενοι και χαϊδούτ (κλέπται) παρά των Οθωμανών, εχαίροντο κάποια προνόμια ανεξαρτησίας κληρονόμοι του ανεξαρτήτου πνεύματος των προκατόχων των». Αυτοί ήτανε η ελπίδα του έθνους.

Read Full Post »

652.jpg
Δεν θ αντιγράψω ορισμούς από βιβλία. Θα μιλήσω μέσα από την καρδιά μου. Ορθοδοξία είναι η μόνη αλήθεια. Είναι πρόσκληση σε μια συγκινητική και καταπληκτική περιπέτεια.

Θέλει τόλμη, έχει ρίσκο, δεν είναι μια επανάπαυση σε δάφνες του παρελθόντος. Θα συμφωνήσω με τον Ντοστογιέφσκι που λέει: «Πιστεύω πως δεν υπάρχει τίποτε πιο ωραίο, πιο βαθύ, πιο δελεαστικό, πιο δημοφιλές, πιο γενναίο και πιο τέλειο από τον Χριστό …».

Η Ορθοδοξία αυστηρά μας θέλει καθαρούς και αθώους. Έχει μεγάλες απαιτήσεις από εμάς. Δίχως Θεό θα ήμασταν σίγουρα πιο παλιάνθρωποι. Είναι αλήθεια πως δεν είμαστε άγιοι. Το χειρότερο είναι να κάνουμε τους αγίους. Αυτό δεν αρέσει διόλου στον Θεό. Η Ορθοδοξία μας θέλει ανυπόκριτους, ατόφιους, γνήσια ταπεινούς κι επιεικείς με τους άλλους. Επίσης ακαχύποπτους, αζηλόφθονους και καρτερικούς.
Ο Χριστός της Ορθοδοξίας είναι προσιτός, φιλικός, ευγενικός, συγχωρητικός και συμπαθητικός. Ποτέ δεν μίλησε σκληρά στους αμαρτωλούς ούτε ποτέ τους περιφρόνησε. Κατανοεί την αδυναμία μας, τον παρασυρμό μας, την αδυναμία μας. Δεν κακιώνει, δεν επιτιμά, δεν τιμωρεί κι εκδικείται. Συγχωρεί, αγαπά, θυσιάζεται για μας.
Ένας Εβραίος-Ρουμάνος, που έγινε στη φυλακή ορθόδοξος, γράφει στο «Ημερολόγιο της ευτυχίας» του, ο Νικολάε Στάινχαρτ: Ο Θεός «σε καμία περίπτωση δεν είναι αυτή η αφηρημένη έννοια, ο ψυχρός δημιουργός, δεν είναι ο αχώρητος και αμετάβλητος Βράχμα, δεν είναι η θεότητα της γνώσης που εκδιπλώνει τους αιώνες «.

Η Ορθοδοξία δεν είναι μια ωραία θρησκεία ανάμεσα στις άλλες καλές. Είναι τρόπος, στάση, ύφος και ήθος ζωής. Είναι η θυσιαστική αγάπη δίχως ανταλλάγματα. Η αγάπη των εχθρών και η συγχώρεση των πάντων. Είναι ένα σκάνδαλο και μια μωρία για τους πολύ λογικούς η Ορθοδοξία.

33_%C9_%CC_%C2%E1%F4%EF%F0%E5%E4%DF%EF%F5_%C5%F3%F9%F4%E5%F1%E9%EA%DE_%A2%F0%EF%F8%E7.jpg

Η ορθόδοξη διδασκαλία δεν είναι η ασαφής, μπερδεμένη, δύσκολη, ακατόρθωτη. Δεν είναι για τους ευκολόπιστους και τους φανατικούς θρησκόληπτους. Είναι για απαιτητικά πνεύματα, για αισιόδοξους και μαχητικούς. Δίνει την πραγματική ελευθερία και μακαριότητα. Η ειρήνη, η ηρεμία, η γλυκύτητα των αγίων το φανερώνει. Η Ορθοδοξία δεν είναι αναλγητικό και ναρκωτικό.

Είναι συνεχής διακινδύνευση, εγρήγορση, ορθοστασία, αγρύπνια, ανάταση. Η Ορθοδοξία δεν είναι ελληνική, είναι οικουμενική. Δεν κρύβεται στο Άγιον Όρος ή τα Ιεροσόλυμα αλλά στην καρδιά του κάθε αληθινού ταπεινού.
Όσοι θεωρούν ότι η Ορθοδοξία είναι για τους απλοϊκούς και αφελείς πλανάται πλάνη οικτρή. Αν νομίζει κανείς ότι στην Ορθόδοξη Εκκλησία μαθητεύουν κάποιοι χασομέρηδες, κλαψιάρηδες, λαθεύει. Οι Ορθόδοξοι αγωνίζονται για την ακεραιότητα, τη διαφάνεια και τη γνησιότητα. Δεν είναι ακατάδεκτοι, ψυχροί.

Η ματαιότητα του κόσμου δεν τους μελαγχολεί, αλλά τους συνετίζει καίρια. Ο Θεός μας δεν είναι μάγος, φακίρης, ταχυδακτυλουργός και παράξενος θαυματοποιός. Δεν του αρέσουν τα μεσοβέζικα πράγματα, τα μελαγχολικά, τα βιαστικά, ανυπόμονα και χλιαρά. Αγαπά κυρίως τα αληθινά, τ ατόφια, τα ταπεινά.
Στην Ορθοδοξία πάντοτε ελπίζουμε, μυστικά χαιρόμαστε, δεν μπορούμε να μην αισιοδοξούμε. Ζούμε για ν αγαπάμε.

Όποιος νομίζει ότι η Ορθοδοξία θέλει εχθρούς, μόνο πολεμά, είναι για να εξουσιάζει και να καταδικάζει, αστοχεί σοβαρά. Για ν αναστηθούμε θα πρέπει πρώτα να σταυρωθούμε. Η σταύρωση θέλει προετοιμασία. Η σταύρωση θέλει την ώρα της. Η Ορθοδοξία είναι σταυρωμένη, τεταπεινωμένη και αναστημένη.
Ορθοδοξία σημαίνει ορθοπραξία. Ορθή και αληθινή γνώση και καθαρή ζωή. Η Ορθοδοξία είναι παρεξηγημένη. Ίσως φταίμε κι εμείς που την παρουσιάσαμε λαθεμένα. Η Ορθοδοξία περισσότερο βιώνεται και λιγότερο διδάσκεται. Η Ορθοδοξία είναι μια στοργική μητρική αγκαλιά, που γνωρίζει ν αναπαύει τα τέκνα της εξαίσια.

Αγιορείτης Μοναχός Μωυσής

Read Full Post »

Older Posts »